Karolina Korwin Piotrowska: Oczko. Czyli Top 21 aktorów 2016 (cz.1)

Moje prywatne odkrycie tego roku. Do tej pory lansowana przez polskie media na mega aktorkę z „Holyłudu”, choć ról wielkich jednak nie było. Aż tu przyszedł nowy „Pitbull, Niebezpieczne kobiety” i zamarłam z wrażenia - oto dużej klasy talent i odwaga, czasem na granicy ostrej szarży, ale na tym ta robota polega - na odwadze właśnie. Niemal nie schodzi z ekranu, przyciąga jak magnes i zadziwia wielkim talentem. Pytanie brzmi: co teraz zrobi z nią polskie kino? Czy zauważy, że zasługuje na coś więcej niż rola pięknego, ale tylko ornamentu?

Niepokojące oczy lodowatego psychopaty i fizjonomia pięknego anioła z obrazów Botticellego. Gdyby był w Stanach, grałby w Westworld albo American Horror Story. Główne role. Diabolicznie plastyczny - radzę zobaczyć w internecie jego zdjęcia. U nas zabłysnął jako psychopata ubrany na biało w „Disco polo”, ale potem jak równy z równym, obok m.in. Chyry i Dorocińskiego, dał mocny popis gry w niedocenionym filmie pt. „Na granicy”. Co teraz? Jest w Teatrze Starym, zagrał już Hamleta i o czym wielu nie wie, coraz częściej grywa w filmach za granicą. Ale że mieszka w Krakowie i nie lata jak celebryta po ściankach, pewnie długo mainstream się o niego nie upomni. Talent tej klasy niech broni się sam.

Zawsze mnie zastanawia, co takiego ma w sobie Agata Buzek, że ją nasze media skutecznie omijają. Za mądra jest? Chodzi o to, że nie bredzi banialuk w wywiadach? Nie opowiada o kremach, kochankach i dietach? To jedna z najlepszych aktorek swojego pokolenia, o umiejętnościach nieosiągalnych dla wielu, o talencie, dla którego nie ma już miejsca na aktorskiej skali. Ten rok to „Niewinne” z jej rolą zakonnicy Marii - charyzmatycznej, chłodnej, kiedy trzeba zbuntowanej i samodzielnej. Fenomenalna w każdej minucie na ekranie, magnetyczna, silna i piękna. Chcę więcej!

Jest w genialnym momencie jako świadoma i mądra kobieta, którą czas szaleńczo kocha i jako aktorka, która nie ma już żadnych zawodowych ograniczeń. Po tym, co grała przez lata w teatrze, doprowadzając widzów na skraj emocjonalnej wytrzymałości, aktorstwo nie ma przed nią tajemnic… Jej fantastyczne role w „Zjednoczonych stanach miłości” i „Pitbullu” pokazują, że naprawdę nie ma roli, której ona nie zagra. Choć schematyczna w „Belfrze”, to też dała radę. Do tego mądrze zaangażowana społecznie, jako jedna z niewielu osób publicznych doskonale wykorzystuje swoją siłę i opiniotwórczość. Nieustannie pozostawia widza niezaspokojonego… A do tego zbiera świetne recenzje z występów z teatrem na świecie…

Po obu częściach filmu „Wkręceni” mógł zostać czołowym polskim, ulubionym filmowym kretynem, na widok którego ludzie się śmieją, ale potem nie pamiętają, kto to taki. Cuda się zdarzają. Zagrał w „Drugiej szansie” - najlepsza rola w serialu, gra w znienawidzonym przeze mnie „O mnie się nie martw”, zagrał w „Planecie singli” i nagrał bardzo ciekawą płytę. Wybija się pozytywnie na tle wypomadowanych kolegów. Reakcja widzów po tym, jak źle został potraktowany przez gospodarza pewnego talk show pokazuje, że ludzie go lubią i zaciekle bronią, to ogromny kapitał. Oby nie wpadł w rutynę bycia zabawnym, a miał „tylko” odwagę być sobą. Wielkie wyzwanie przed nim.

Petarda aktorska o fizjonomii modela, spojrzeniu mordercy i talencie gwałtownym i nieokrzesanym. Do tego ma mózg i go używa, co jest rzadkością nie tylko wśród aktorów. To jego rok. Od piłkarza celebryty we „Wszystko gra”, przez mafioza w „Belfrze”, po nerwowego gangstera w „Pitbullu”. Media wariują, on daje ogłoszenie matrymonialne w talk show, cytując Schopenhauera, a fanki wzdychają na fejsie. Jest na komercyjnym szczycie. Artystyczny na niego dopiero czeka. Talent to ogromny, ale pytanie brzmi, czy znajdzie role, które nie wcisną go w szufladę mafioza albo ciacha. Mafiozo szybko się nudzi, a ciacho jeszcze szybciej starzeje. Oby latał wysoko i role na miarę swego talentu dostawał. Jeśli ktoś ma kontakt do Quentina Tarantino albo Nicolasa Windinga Refna, to niech da im jego numer.

Ma 38 lat, dostał wreszcie genialną, mocną rolę śledczego w filmie pt. „Jestem mordercą”, po której widać, że to aktor zdecydowanie pierwszoligowy, prawdziwy i media o nim w ogóle nie piszą. Takie rzeczy, proszę państwa, tylko w skretyniałej do cna Polsce. Ma w sobie coś z młodego Toma Hanksa, jakby właśnie zszedł z planu serialu „Detektyw” albo „Broadchurch”; to pociągający everyman z jakąś tajemnicą i osobowością, ale że to nie jest Ameryka, pewnie znowu wróci do grania ogonów i będzie czekał na swoja szansę. Po roli w „Jestem mordercą” powinien być dosłownie zasypywany propozycjami, bo jest tego cholernie wart! Jest? Czas pokaże…

Główna, eksploatująca go emocjonalnie ponad miarę rola w porażającym „Wołyniu”, potem główna, niejednoznaczna i doskonale przemyślana rola w świetnym filmie pt. „Jestem mordercą”, reżyseria mocnej „Prostej historii o morderstwie” i gra w zespole „Doktor Misio”. Multitalent, świetny człowiek, nieprzyzwoicie wręcz inteligentny i wygadany, ale tylko w granicach mówienia o rzeczach zawodowych i ważnych. Tak się buduje szacunek u widza. Tylko tak. W przypadku Jakubika inteligencja i poczucie humoru są atutami w tym zawodzie. Może dlatego, że te cechy ma, a nie tylko o nich opowiada… O niego nigdy się nie boję. Zagra wszystko. Nigdy nie da plamy. Wzorzec metra po prostu.

Objawienie roku w filmie „Ostatnia rodzina”. Czegoś takiego jak jej Zofia Beksińska światowe kino dawno nie widziało i pewnie długo nie zobaczy. Trzeba być mądrym, głębokim i intuicyjnym człowiekiem, aby zagrać to tak, że człowiek po wyjściu z kina, jak to było u mnie, myśli głównie o niej. I każdym wypowiedzianym przez nią słowie. O kobietach, które jak Zofia Beksińska, były całe życie statystkami w teatrze swoich ukochanych mężczyzn. Deszcz nagród po filmie jest tylko przypieczętowaniem ogromnego sukcesu. Okazuje się, że można grać jednocześnie w „Na Wspólnej”, w teatrze Jarzyny i zrobić rolę Beksińskiej na skalę światową. Ta drobna, skromna, przecudowna osoba dopiero się rozkręca.

Ten rok to „Niewinne” i „Jestem mordercą”. Dwie bardzo wyraziste role, skrajnie różne od siebie, pokazujące nieograniczoną zdolność Kuleszy do wiarygodnej przemiany, nie tylko psychicznej ale i fizycznej. Do tego pięknie zagrana rola w czarno-białym teledysku zespołu Hey do piosenki „2015” u boku Marcina Dorocińskiego. Kulesza, choć to banał, zagra wszystko i zawsze będzie doskonała oraz kochana, bo ma serce, talent i zmarszczki na twarzy, a nie durną i zamrożoną twarz Jokera. Ze świecą o niej newsów szukać w gównoportalach, nie lata po bankietach i nie gada głupot byle komu i byle gdzie… Ktoś się jeszcze dziwi, że ludzie ją tak szaleńczo kochają?