To może spotkać każdego kierowcę. Zobacz, jak sobie z tym radzić

Chłodzenie silnika stanowi wyzwanie zarówno w przypadku małych aut miejskich, jak również tych z silnikami o większych pojemnościach. Układ chłodzenia sprawia, że temperatura utrzymywana jest na stałym poziomie od 80 do 110 stopni Celsjusza. Do przegrzania silnika dochodzi najczęściej w trakcie długiej podróży, gdy pracuje on stale na wysokich obrotach. Ta niebezpieczna sytuacja może nas jednak spotkać także podczas stania w korku. Winę ponoszą tutaj różnego rodzaju usterki, w wyniku których temperatura chłodziwa zbliża się do 120 stopni. Awarii tego rodzaju z pewnością nie można przeoczyć. Szczególnie, że informuje o tym wskaźnik przesuwający się na czerwone pole lub zapalona kontrolka.

Najlepszym i jedynym rozwiązaniem w momencie przegrzania silnika jest zatrzymanie pojazdu. Jeśli nie mamy możliwości szybkiego przerwania jazdy, włączmy maksymalnie gorące dmuchawy – one też sprawią, że motor się schłodzi (pamiętajmy o otwarciu okien, żeby nie zemdleć). Na postoju warto odczekać co najmniej kilkanaście, a najlepiej kilkadziesiąt minut z wyłączonym silnikiem, by pozwolić na wystarczające ostygnięcie jednostki napędowej. Niezbędne jest także zachowanie spokoju, ponieważ usterkom tego typu mogą towarzyszyć „efekty specjalne” w postaci np. dymienia spod maski. Właśnie dlatego w pierwszej kolejności powinno się jak najszybciej obniżyć temperaturę silnika, gdyż w przeciwnym razie może dojść do uszkodzenia jednostki napędowej. W żadnym razie nie wolno jednak polewać silnika jakimikolwiek płynami. Może to spowodować bardzo poważną usterkę. Przed ponownym uruchomieniem auta nie zapomnijmy uzupełnić płynu do chłodnic.

Nawet jeśli zatrzymanie auta przyniesie efekt, w żadnym wypadku nie zwalnia to z jak najszybszej wizyty w warsztacie. Jeśli mamy pewność, że jesteśmy w stanie sami dojechać do mechanika, powinniśmy zrobić to natychmiast. Jednak, gdy takiej pewności nie mamy, powinniśmy zadzwonić po pomoc drogową i nie ryzykować samodzielnej podróży. Dlaczego? Bo wymaga tego zarówno bezpieczeństwo kierowcy, pasażerów, jak i troska o własne auto i silnik. Usterki związane z nadmierną temperaturą silnika, w skrajnych przypadkach, mogą doprowadzić do konieczności całkowitej wymiany jednostki napędowej. Dym wydobywający się spod maski może oznaczać, że awaria jest poważna. Często wszystkiemu winna jest uszczelka głowicy, zapowietrzenie układu chłodzącego lub awaria wentylatora. Warto udać się do warsztatu, by sprawdzić, czy problem nie będzie powtarzał się w przyszłości.

Podczas wizyty u mechanika koniecznie poproś o wymianę płynu chłodzącego. Oczywiście musi on być odpowiednio dopasowany do marki samochodu. Bo właśnie w tym celu producenci tworzą wytyczne oparte m.in. o materiały, z jakich wykonano silnik i układ chłodzenia. Każda butelka substancji chłodzącej posiada na odwrocie opis właściwości, które powinno się porównać z zaleceniami dotyczącymi pojazdu. Nie cena, a informacje dotyczące składu powinny być kluczowym kryterium wyboru. Nie zawsze droższy płyn okazuje się tym lepszym. Najważniejszym elementem każdego płynu są inhibitory, które posiadają dwojakie działanie – zapobiegają występowaniu korozji (pojawiającej się nawet na elementach wykonanych z aluminium!) i utrzymują odpowiednią klarowność, co wpływa na pracę pompy wodnej, a także całego układu chłodzenia i ogrzewania.

Zalecenia producentów bywają różne, jednak bez względu na model pojazdu czy rodzaj płynu, nie wytrzyma on dłużej niż 5 lat. Osoby przywiązujące większą wagę do sprawności poszczególnych układów wymieniają ciecz chłodzącą średnio co trzy lata. Nie bagatelizujmy tego, bo awaria systemu chłodzenia może mieć naprawdę poważne konsekwencje – zaczynając od zepsutej podróży, kończąc na wymianie silnika.