Śląskie liceum z pasją do Indii. To fenomen na skalę Polski

Od 34 lat IV Liceum Ogólnokształcące w Chorzowie pielęgnuje unikalną tradycję: organizuje edukacyjne wyjazdy do Indii. W czasach, gdy zagraniczne podróże szkolne ograniczają się głównie do Europy Zachodniej, ten projekt wyróżnia się rozmachem, głębią i konsekwencją.

Wszystko zaczęło się jeszcze w czasach PRL-u, kiedy pomysł wspólnego wyjazdu uczniów do Azji wydawał się niemal nierealny. A jednak - udało się. I tak już od lat 90., kolejne pokolenia młodzieży wyruszają w podróż życia.

W Indiach najbardziej zaskoczył mnie ruch uliczny. Z perspektywy Europejczyka wygląda to na totalny chaos – klaksony, samochody, skutery, rikszarze i piesi wszyscy naraz na jednej drodze. Mimo tego jakoś to działa. Nie widziałem żadnej stłuczki, każdy się dogaduje, często bez słów. To pokazało mi, że można żyć w zupełnie innym porządku niż ten, do którego jesteśmy przyzwyczajeni - opowiada dla "Dziennika Zachodniego" Szymon Ignacy uczeń chorzowskiego "Słowaka".

Wyprawy nie odbywają się co roku - ze względów organizacyjnych są planowane cyklicznie, ale za każdym razem gromadzą grupę uczniów, którzy z ogromnym zaangażowaniem przygotowują się do podróży.

To nie są zwykłe wycieczki turystyczne. To głęboko przemyślane projekty edukacyjne, które łączą naukę, rozwój osobisty i międzykulturowe doświadczenie. Uczniowie IV LO nie tylko odwiedzają ikoniczne miejsca - takie jak Taj Mahal, Waranasi czy Delhi.

Dzięki wyprawie stałam się bardziej głodna świata, niż byłam, mimo że myślałam, że to niemożliwe. Codzienne stykanie się z różnicami kulturowymi i dowiadywanie się coraz to ciekawszych rzeczy o zwyczajach, ludziach i miejscu, w którym się znajduję, sprawiło, że nie mogłam doczekać się kolejnego dnia - mówi Agata Świtała z I LO.

Indie to kraj pełen kontrastów, kolorów, aromatów i niezwykłej historii. Położone w Azji Południowej, są jednym z największych i najbardziej zróżnicowanych państw na świecie – zarówno pod względem geograficznym, kulturowym, jak i demograficznym.

Czułem, że wchodzę w zupełnie inny świat. To miejsce było pełne życia, choć codzienność podopiecznych była naznaczona cierpieniem i chorobą. Przywitała mnie cisza przeplatana na przemian śmiechem i krzykiem dzieci - wspomina Jakub Szczypa z I LO.