Zosia ważyła 700 g. Lekarze z Białegostoku zastosowali innowacyjną terapię

Zespół medyczny z Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Białymstoku wprowadził pionierską terapię u dziewczynki o imieniu Zosia. Dziecko urodziło się w marcu w bardzo wczesnej fazie ciąży i ważyło zaledwie 700 gramów. Medycy przez kilka tygodni zmagali się z rozmaitymi powikłaniami typowymi dla skrajnych wcześniaków. Jednak szczególne trudności sprawiał stale podwyższony poziom glukozy, który nie ulegał poprawie pomimo klasycznego leczenia insuliną podawaną dożylnie.

Noworodek nie reagował na standardowe procedury, a podejmowane próby obniżenia glikemii okazywały się nieskuteczne. W tej sytuacji lekarze – jak poinformowali podczas konferencji prasowej – zwrócili się o pomoc do specjalistów z zakresu diabetologii.

Wspólnie zdecydowali się opracować niestandardowe rozwiązanie, konieczne do opanowania trudnego stanu klinicznego u Zosi. Według dr Elżbiety Ewy Kulikowskiej, kierującej Kliniką Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka, cały proces wymagał zaawansowanych metod monitorowania cukru i indywidualnego doboru terapii.

Współodpowiedzialna za leczenie dr Bożena Florys z USK wyjaśniła, że choć przyczyną zaburzeń poziomu glukozy mógł być niedorozwój trzustki, to w momencie wdrażania terapii nie było jasne, z jakim typem cukrzycy mają do czynienia. Dla lekarzy kluczowe było przywrócenie prawidłowych wartości glikemii i umożliwienie dziecku prawidłowego przyrostu masy ciała, ponieważ Zosia nie przybierała na wadze.

Wszystkie zastosowane metody leczenia oraz sprzęt wykorzystywany przez zespół naukowców były nietypowe – dotyczyło to zarówno precyzyjnej kalkulacji dawek insuliny, jak i sposobu podania leku odpowiednio rozcieńczonego solą fizjologiczną. Po osiągnięciu przez dziewczynkę masy 990 gramów, zdecydowano się na zastosowanie hybrydowej pompy insulinowej.

To urządzenie należy do najnowszych rozwiązań światowych i łączy funkcje ciągłego monitoringu poziomu cukru we krwi z automatycznym podawaniem insuliny, naśladując tym samym pracę trzustki. System ten potrafi nie tylko samodzielnie sterować dawkami leku – w razie potrzeby może nawet całkowicie wstrzymać jego podawanie.

Podłączenie pompy insulinowej okazało się wyzwaniem technicznym, gdyż pacjentka była niezwykle drobna. Czujnik mierzący poziom glukozy pokrywał niemal całą powierzchnię uda dziecka. Ze względu na niewystarczającą ilość tkanki tłuszczowej nie było możliwe wykonanie standardowego wkłucia, dlatego zdecydowano o zastosowaniu innej, bardziej dostosowanej do sytuacji metody.

Zespół medyczny podkreślił, że według aktualnych danych nie istnieje dokumentacja innego przypadku, w którym tak małe dziecko byłoby leczone hybrydową pompą insulinową. Nawet na niedawnej medycznej konferencji w Amsterdamie nie odnotowano podobnej sytuacji – najmniejszy wcześniej znany pacjent ważył 1,5 kg.

Dr Bożena Florys określiła ten przypadek jako przełomowy na światową skalę i zaznaczyła, jak kluczowe znaczenie miało posiadanie dostępu do nowoczesnego sprzętu.

Dziewczynka korzystała z pompy przez miesiąc – w tym czasie lekarze mogli stopniowo ograniczać ilość insuliny, co umożliwił fakt, że jej trzustka zaczęła podejmować własną pracę. Jak tłumaczyła dr Florys, właśnie taki scenariusz był najbardziej optymistyczny. Obecnie Zosia osiągnęła prawidłowe wartości cukru we krwi i waży około 3,2 kg, nie wymagając już terapii pompą insulinową.

Skuteczność i bezpieczeństwo nowatorskiej metody będą jeszcze długo monitorowane. Lekarze zaznaczają, że ze względu na rodzinne obciążenie cukrzycą, dziewczynka wymagać będzie dalszej opieki w poradni diabetologicznej. Planowane są również badania genetyczne, by określić ryzyko ewentualnych przyszłych problemów z glikemią.

Ten przypadek stanowi ważny punkt odniesienia dla neonatologów i diabetologów, nie tylko w Polsce, ale także na świecie. Wprowadzenie technologii hybrydowych pomp insulinowych u najmniejszych pacjentów może w przyszłości poprawić opiekę medyczną i szanse na zdrowy rozwój dzieci z podobnymi problemami.