Groźny wirus w Afryce. Wiadomo, kiedy powstanie szczepionka
Nowa szczepionka przeciwko szczepowi Bundibugyo (BDBV) wirusa ebola może być dostępna nie wcześniej niż za 6-9 miesięcy - informuje Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). Ten szczep wywołał ostatnio epidemię eboli we wschodniej części Demokratycznej Republiki Konga (DRK).
Nowa szczepionka celująca w szczep Bundibugyo (BDBV) wirusa ebola, według Światowej Organizacji Zdrowia, może być dostępna za 6-9 miesięcy.
Obecnie, jak przypomina PAP, przeciwko wirusowi ebola dostępne są dwie zatwierdzone i bezpieczne szczepionki o nazwach Ervebo oraz Zabdeno/Mvabea. Są one jednak ukierunkowane na najgroźniejszą postać wirusa ebola, jaką jest szczep Zair (EBOV), który wywołał dotąd najpoważniejsze epidemie.
Szczepionka Ervebo zwykle podawana jest personelowi medycznemu i osobom, które miały bezpośredni kontakt z chorymi. Stosuje się jedną dawkę. W celach profilaktycznych stosowana jest natomiast szczepionka Zabdeno/Mvabea. Podaje się ją w dwóch dawkach w odstępie 8 tygodni. Mogą je otrzymać osoby dorosłe, jak i małe dzieci.
Bundibugyo - rzadki typ wirusa ebola
W Demokratycznej Republice Konga rejestruje się rozprzestrzenianie rzadkiego typu wirusa ebola o nazwie Bundibugyo.
Początkowo, po pierwszym odnotowanym zgonie, władze nie były świadome, że mają do czynienia właśnie z tym szczepem, ponieważ wykonywane testy dotyczyły innej, częściej występującej odmiany wirusa ebola i dawały wyniki negatywne. Sytuacja zmieniła się dopiero po wielu tygodniach.
Prace nad odpowiednią szczepionką przeciwko Bundibugyo są na wczesnym etapie. Jak ocenił doradca WHO dr Vasse Moothy, szczepionki mogą być dostępne nie wcześniej niż za 6-9 miesięcy.
Według PAP prowadzone są badania nad nową wersją szczepionki przeciwko szczepowi Zair, która potencjalnie mogłaby chronić również przed Bundibugyo.
Objawy przypominają grypę
Wywołujący gorączkę krwotoczną wirus ebola po raz pierwszy został wykryty 50 lat temu – w 1976 r.
Jak dotąd poznano cztery szczepy tego groźnego patogenu. Poza szczepami Zair oraz Bundibugyo wyizolowano również Sudan (SUDV) i Tai Forest (TAFV).
Wirus Bundibugyo przenosi się na ludzi poprzez bliski kontakt z krwią lub wydzielinami zakażonych dzikich zwierząt (np. nietoperzy, małp i małpiatek), a następnie wykazuje potencjał do rozprzestrzeniania się drogą kontaktów międzyludzkich. Z czasem u chorego pojawiają się objawy przypominające grypę.
Śmiertelność po zakażeniu BDBV waha się w granicach 25–50 proc.
Jak wynika z danych WHO, najgroźniejszą znaną epidemią była ta wywołana szczepem Zair w latach 2014-2016 w Zachodniej Afryce, która pochłonęła 28 715 ofiar. Kolejna fala w latach 2018-2020 zabiła 3470 osób.
