Kiedy sadzić hiacynty do gruntu? Termin ma znaczenie

Hiacynty najlepiej sadzić do gruntu od drugiej połowy września do pierwszej połowy października. Jeśli jesień jest długo ciepła, można zrobić to również nieco później, o ile ziemia nie jest zmarznięta. Najważniejsze, żeby cebule miały jeszcze czas na ukorzenienie się przed nadejściem zimy.

Hiacynty należą do roślin cebulowych, które kwitną wiosną, ale ich przygotowanie zaczyna się już kilka miesięcy wcześniej. Posadzone jesienią spokojnie ukorzeniają się w gruncie, a zimą przechodzą okres chłodu potrzebny do prawidłowego rozwoju.

Nie ma jednak sensu sadzić ich bardzo wcześnie, gdy podłoże jest jeszcze mocno nagrzane po lecie. Najlepiej poczekać, aż zrobi się wyraźnie chłodniej, ale ziemia nadal będzie miękka i łatwa do przekopania.

Hiacynty najlepiej czują się w miejscu słonecznym lub lekko zacienionym. Ważniejsze od samej ilości światła jest jednak podłoże. Powinno być przepuszczalne, ponieważ cebule źle znoszą zastój wody.

Przed sadzeniem warto spulchnić ziemię i oczyścić rabatę z chwastów. Jeśli gleba jest ciężka i zbita, dobrze zadbać o jej rozluźnienie, żeby po jesiennych deszczach woda nie zatrzymywała się wokół cebul.

Cebule hiacyntów sadzi się zwykle na głębokości około 10–15 cm. Można też trzymać się prostej zasady: nad cebulą powinno znaleźć się mniej więcej dwa–trzy razy tyle ziemi, ile wynosi jej wysokość.

Cebulę wkłada się do dołka spiczastą stroną do góry. Nie należy też sadzić wszystkich bardzo ciasno obok siebie. Kilkanaście centymetrów odstępu pozwoli roślinom swobodnie się rozwijać.

Do gruntu powinny trafić tylko zdrowe, twarde cebule. Jeśli są miękkie, mają ślady pleśni albo zaczynają gnić, lepiej ich nie sadzić.

Po posadzeniu ziemię można lekko podlać, zwłaszcza gdy jesień jest sucha. Hiacynty mogą zimować w gruncie, a w chłodniejszych miejscach rabatę warto po pierwszych przymrozkach przykryć cienką warstwą ściółki.