Pracownik SOR-u był 30 metrów od zamachowca. "Mogłem zrobić więcej"

7 listopada na Rynku Głównym w Krakowie doszło do zamachu z użyciem broni palnej. 24-letni Michał Oksiński otworzył ogień do przypadkowych przechodniów. Zginęło sześć osób, a 15 zostało rannych. Napastnik został postrzelony przez policjantów i trafił do szpitala, gdzie zmarł 9 listopada około godz. 4.30.

Mężczyzna, publikujący jako Janusz Biboszboy Lemanowicz, jest pracownikiem SOR-u spoza Krakowa. W dniu zamachu był turystą na Rynku Głównym. Przyjechał tam z partnerką Kasią. Wyruszyli na spacer, podczas którego przypadkowo zmienili trasę, aby ominąć demonstrację. W ten sposób trafili na ulicę Sławkowską.

Zwykły przypadek sprowadził nas chwilę później na Sławkowską. Gdyby nie ten objazd, bylibyśmy tuż przy samochodzie napastnika, a nie 30 metrów od niego – relacjonował na Facebooku.

Pierwsze odgłosy strzałów początkowo pomylił z petardami. Sytuacja szybko stała się jasna. W jego stronę zaczęli biec ludzie, a na skrzyżowaniu ulic Sławkowskiej i Szczepańskiej stał czarny samochód. Za kierownicą siedział uzbrojony mężczyzna, który strzelał do przechodniów.

Szyba kierowcy opuszczona, w środku facet z długą bronią, padają pojedyncze strzały w stronę przechodniów. Kasia szła krok za mną. Rzuciłem krótko: do bramy! Pech chciał, że ja miałem bliżej do progu jakiegoś sklepu, niż ona do bramy obok. Utknąłem przy drzwiach, próbując wyczuć przerwę między strzałami. Sprzedawca zza szyby rzucił tylko, że zaraz zamyka i muszę decydować: wchodzę czy zostaję. Przebiegłem do Kasi i schowaliśmy się w bramie – pisał.

Po znalezieniu schronienia Janusz Biboszboy Lemanowicz zadzwonił pod numer alarmowy 112. Dyspozytor polecił mu i partnerce pozostać w bramie i poczekać na przyjazd pierwszych patroli. Wkrótce samochód napastnika odjechał, a w okolicy zaczęły rozbrzmiewać syreny.

Gdy usłyszałem sygnały tuż obok, po około trzech minutach wyszedłem z bramy zobaczyć, czy mogę się na coś przydać. Podszedłem do ratowników, rzuciłem tylko, że jestem z SOR-u i robiłem to, o co prosili. Założyłem wkłucie, podałem dren z tlenem do ambu, nabrałem adrenalinę do strzykawki – opisywał.

Z jego relacji wynika, że wokół znajdowały się cztery ciężko ranne osoby. Jedną z nich ratownicy umieszczali w karetce. W pobliżu krążył również śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego.

Pamięta, że chciał dowiedzieć się, czy napastnik został już zatrzymany, ale policjant, którego zapytał, nie miał jeszcze takich informacji. Wtedy usłyszał, że w kierunku Wisły (tamtędy, ul. Grodzką, poruszał się napastnik) mogą znajdować się kolejni poszkodowani.

I tu pojawiło się trudne pytanie: iść dalej czy wracać do Kasi? Zostawić ją samą w tym chaosie? A co, jeśli ten gość zatoczy koło i tu wróci? Wróciłem do niej. Weszliśmy do baru w głębi bramy. Po chwili policja kazała zamknąć drzwi i nie otwierać, dopóki nie dadzą znać. (...) Po jakimś czasie wszedł funkcjonariusz policji i zabrał nas radiowozem na komendę na zeznania – czytamy.

Około godz. 19 opuścili komendę i wrócili do miejsca zakwaterowania. Wtedy opadły pierwsze emocje. Przyznał, że mimo wieloletniej pracy na SOR-ze nie był przygotowany na znalezienie się w takiej sytuacji.

Czułem coś w rodzaju bezradności i niemocy, że w zderzeniu z czymś takim miałem mocno ograniczone możliwości działania. Że nie było tak jak w większości przypadków na SOR-ze, gdzie serce, podjąwszy pracę, przywraca funkcje życiowe i widać natychmiastowy efekt walki – opowiadał.

Szczególnie mocno męczyła go myśl, że być może mógł zrobić więcej dla poszkodowanych. Wspomniał o apteczce z opatrunkami do tamowania krwotoków, którą zostawił w plecaku w miejscu noclegu. Nie zabrał jej ze sobą, ponieważ nie spodziewał się, że podczas zwykłego spaceru będzie świadkiem dramatycznych wydarzeń.

Teraz wiem, że Kasi i mnie nic by się nie stało – wtedy tego nie wiedziałem. Postępowałem tak, jak mnie uczono: najpierw zadbałem o bezpieczeństwo własne i bliskiej osoby. Ale w głowie i tak krąży myśl, że gdybym wyszedł z bramy wcześniej, może ktoś by przeżył... – podsumował.