Wygląda jak coś, czego nie chcesz dotknąć. Może żyć ponad 120 lat

• Holothuria whitmaei może należeć do najdłużej żyjących ogórków morskich.
• Co najmniej 31 z 76 osobników zidentyfikowanych w 2000 r. odnaleziono ponownie po 24 latach.
• Gatunek jest zagrożony przełowieniem, a jego młode osobniki pojawiają się bardzo rzadko.

Badanie objęło osobniki z australijskiej Wielkiej Rafy Koralowej, w pobliżu Lizard Island. Zespół kierowany przez biologa Svena Uthickego z Australian Institute of Marine Science pobrał próbki tkanek w 2000 r., gdy naukowcy próbowali ocenić liczebność populacji po zamknięciu połowów tego gatunku. Jak opisuje ScienceAlert, tradycyjne znaczniki odpadały z ciał ogórków morskich po kilku tygodniach lub miesiącach, dlatego badacze wykorzystali DNA jako trwały identyfikator poszczególnych osobników.

Po 24 latach naukowcy wrócili w to samo miejsce. Znaleźli 53 osobniki, z których 52 udało się poddać analizie genetycznej. Aż 31 z nich miało profile DNA identyczne z próbkami pobranymi w 2000 r. Oznacza to, że co najmniej 60 proc. zwierząt zbadanych w 2024 r. miało przynajmniej 24 lata.

W chwili pierwszego badania te osobniki były już duże i w pełni wyrośnięte. Mierzyły od 26 do 42 cm, czyli osiągały rozmiary zbliżone do maksymalnych dla tego gatunku. Po ponad dwóch dekadach nie urosły. Przeciwnie, średnio ważyły o 21 proc. mniej i były o 14 proc. krótsze niż wcześniej. Naukowcy przypuszczają, że wpływ mogły mieć zmieniające się warunki środowiskowe, ponieważ ogórki morskie mogą okresowo tracić i odzyskiwać masę ciała.

Jeszcze istotniejsza okazała się liczba zwierząt, które przetrwały. W 2000 r. naukowcy uzyskali profile genetyczne 76 osobników, a po 24 latach ponownie odnaleźli 31 z nich. Oznacza to przeżywalność na poziomie co najmniej 41 proc. Na tej podstawie badacze oszacowali roczną śmiertelność dorosłych osobników na 0,037. Model wskazał, że w wieku 123,3 roku około 1 proc. danej grupy może nadal pozostawać przy życiu.

Autorzy badania zaznaczyli, że wynik może zaniżać rzeczywistą długość życia. Część zwierząt mogła opuścić obszar badań albo po prostu pozostać niezauważona. Nie znaleziono też żadnych młodych osobników ani w 2000 r., ani podczas powtórnego badania. Może to oznaczać, że nowe pokolenia pojawiają się w tej populacji bardzo wolno, przez co może ona nie nadążać z odbudową po intensywnych połowach.

Holothuria whitmaei jest ceniony jako przysmak, a jego liczebność w rejonie Wielkiej Rafy Koralowej spadała na tyle mocno, że w 1999 r. zamknięto tam połowy tego gatunku. Naukowcy napisali, że wyniki uzasadniają ponowną ocenę zasad ochrony i zarządzania wieloma gatunkami ogórków morskich. Zwierzęta te przesiewają osady, uczestniczą w obiegu składników odżywczych i pomagają utrzymać zdrowie raf koralowych, które już teraz znajdują się pod rosnącą presją zmian klimatu.