"Trafiła ją jedna z pierwszych kul". Przyjaciółka Izabeli W. zabrała głos

Piątek 6 listopada był dla Izabeli W. wyjątkowym dniem. Pochodząca z Chodzieży artystka prezentowała swoje obrazy podczas wernisażu w jednej z krakowskich galerii. Na wydarzenie przyjechały również jej przyjaciółki, które chciały zrobić jej niespodziankę. Wspólnie świętowały kolejny sukces malarki. Nikt nie przypuszczał, że kilkanaście godzin później 53-latka stanie się jedną z ofiar strzelaniny na Rynku Głównym.

Jak opisuje "Gazeta Wyborcza", w sobotę 7 listopada Izabela W. wraz z przyjaciółkami zwiedzała Kraków. Kobiety zjadły śniadanie, odwiedziły Wawel i zrobiły pamiątkowe zdjęcia.

Następnie wróciły na Rynek Główny. Weszły do sklepu Zara, a później do pobliskiego butiku. Izabela została w nim z jedną z koleżanek, podczas gdy pozostałe kobiety udały się w stronę Sukiennic. Około godz. 15 grupa miała ponownie się spotkać i wspólnie zjeść obiad.

Izabela wraz z przyjaciółką wyszły przed sklep. Po drugiej stronie ulicy dostrzegły znajome. Wtedy między kobietami pojawił się czarny samochód marki Subaru, z którego kierowca zaczął strzelać do przechodniów.

Zaczęłyśmy uciekać, Iza nie miała szans. Trafiła ją jedna z pierwszych kul – relacjonowała w rozmowie z "Gazetą Wyborczą" Aleksandra Górzna, przyjaciółka malarki.

Podczas ataku ranna została również kobieta, która towarzyszyła Izabeli.

Przyjaciółki próbowały skontaktować się z 53-latką jeszcze w trakcie ucieczki. Kiedy zadzwoniły na jej telefon, połączenie odebrał nieznajomy mężczyzna. – Udzielał Izie pomocy. Powiedział, że jest ranna, ale chyba jeszcze żyje. Wpadłyśmy w totalną panikę. Krzyk, płacz, nerwy – wspominała Aleksandra Górzna.

Kobiety zaczęły telefonować do szpitali, próbując ustalić, dokąd przewieziono ich przyjaciółkę. Udało im się odnaleźć drugą poszkodowaną, której życiu nie zagrażało niebezpieczeństwo.

Los Izabeli przez kolejne godziny pozostawał jednak nieznany. Dopiero wieczorem zadzwonił jej partner i przekazał tragiczną wiadomość. Malarka nie żyła.

Śmierć artystki poruszyła mieszkańców Chodzieży, gdzie Izabela mieszkała i rozwijała swoją twórczość. Burmistrz miasta Jacek Gursz w rozmowie z "Gazetą Wyborczą" wspominał 53-latkę jako osobę pełną optymizmu i życzliwości.

– Dusza towarzystwa. Wchodziła na imprezę i nawet jak pogoda była do niczego, to robiło się jaśniej. Zarażała optymizmem – opowiadał.

Sam dowiedział się o śmierci Izabeli w nocy z soboty na niedzielę. O godz. 1.20 otrzymał wiadomość od pracownicy urzędu informującą, że mieszkanka Chodzieży zginęła w Krakowie. – Tej nocy już nie spałem – przyznał.

Burmistrz podkreślił, że tragedia dotknęła całą lokalną społeczność. W czwartek 12 listopada na rynku w Chodzieży zaplanowano spotkanie mieszkańców, którzy będą chcieli uczcić pamięć artystki.

53-latka była matką czworga dzieci, w tym 11-letnich bliźniąt. Po jej śmierci pojawiła się inicjatywa zorganizowania zbiórki na rzecz osieroconych dzieci. Zaangażował się w nią Damian Żurawski, radny z Sosnowca i działacz fundacji organizującej akcje charytatywne.

Pieniądze nie zwrócą dzieciom mamy, to oczywiste. To ich największa tragedia – powiedział burmistrz Chodzieży.

Dodał jednak, że wszelkie gesty wsparcia są dowodem na to, że lokalna społeczność nie zamierza zapomnieć o rodzinie zmarłej.

Izabela W. od wielu lat zajmowała się malarstwem. Była samoukiem, a jej twórczość koncentrowała się przede wszystkim na przedstawianiu kobiet.

Hanna Fredrych, właścicielka galerii Szklany Dom w Chodzieży, opowiedziała "Gazecie Wyborczej", że artystka w ostatnich latach zaczęła coraz intensywniej rozwijać swoją karierę.

– Kiedy dzieci podrosły, postanowiła rozpocząć karierę na większą skalę. Ostatnie dwa lata były dla niej bardzo intensywne – wspominała.

Trzy obrazy Izabeli zaprezentowano przy okazji Biennale w Wenecji. Jej prace pojawiały się także w kolejnych polskich galeriach, a zainteresowanie twórczością malarki stale rosło. Według Aleksandry Górznej artystka otrzymywała również zaproszenia do Miami, Nowego Jorku i Dubaju.

Przez trzy tygodnie poprzedzające krakowski wernisaż intensywnie pracowała w swojej pracowni. Była zmęczona i zestresowana przygotowaniami, ale podczas piątkowego wydarzenia czuła ogromną radość. – Iza była tam szczęśliwa – wspominała jej przyjaciółka.

W poniedziałek w witrynach galerii Szklany Dom zamiast obrazów zawisły czarne kokardy. Aleksandra Górzna chciałaby, aby Izabela została zapamiętana nie tylko jako utalentowana artystka, lecz przede wszystkim jako wyjątkowy człowiek.

Była niesamowitą osobą. Empatyczną, pełną miłości, nie miała w sobie żadnej nienawiści. Była fantastyczną, oddaną matką, dla której dzieci były całym światem – podkreśliła.