Zdarza się im nawet kanibalizm. Wiewiórki mają swoją mroczną stronę
Wiewiórki, choć czasem wydają się oswojone, wciąż są dzikimi zwierzętami. Potrafią zjadać ptasie lęgi, walczyć ze sobą o schronienia i stosować sprytne zmyłki przy ukrywaniu zapasów - powiedziała PAP prof. Dagny Krauze-Gryz, biolog i specjalistka w zakresie ekologii ssaków z SGGW.
Wiewiórki zwykle postrzegamy jako sympatyczne, słodkie zwierzęta. Mają jednak również swoją mroczną, mniej znaną stronę, o której w rozmowie z PAP opowiedziała prof. Dagny Krauze-Gryz z SGGW.
Niezwykła dieta wiewiórek
Jak wyjaśnia prof. Krauze-Gryz, dieta wiewiórek jest bardzo zróżnicowana. Oprócz orzechów i nasion drzew, które dominują w ich menu szczególnie w okresie zimowym, te zwierzęta chętnie zjadają młode pędy roślin oraz kwiaty. Wykopują też kłącza i cebulki. Co więcej, nie gardzą ptasimi jajami i pisklętami. Okazuje się, że te małe urocze stworzenia mogą być jednym z istotnych drapieżników lęgów ptaków dziuplastych.
Wiewiórkom zdarza się nawet kanibalizm.
Takie przypadki również obserwowano. Jeśli wiewiórka natrafi w dziupli czy gnieździe na młode innej wiewiórki, może je zjeść. Nie jest to zachowanie często dokumentowane, ale zdecydowanie się zdarza. My obserwowaliśmy taki przypadek w warszawskich Łazienkach. Trzeba pamiętać, że dziuple czy gniazda nie zawsze są wykorzystywane tylko przez jednego osobnika. Wiewiórki często penetrują różne schronienia i jeśli trafią na łatwo dostępne źródło białka, mogą z niego skorzystać (...) - wyjaśniła ekspertka w rozmowie z PAP.
Dlatego mają skrócone ogony
Co ciekawe, w parkach miejskich liczebność wiewiórek jest znacznie większa niż w lasach, co wpływa na ich zachowania. Agresja wśród nich wzrasta zwłaszcza w okresie rozrodczym. Zdarza się, że samce walczą o samice, a skutkiem takich walk mogą być urazy, np. zranione ogony.
Zdarza się, że jeden z nich chwyci drugiego za ogon i zedrze fragment skóry. Taki ogon później zasycha i jego część odpada. Dlatego w populacjach wiewiórek można spotkać osobniki z wyraźnie skróconymi ogonami - wyjaśnia ekspertka.
Ogon wiewiórki pełni wiele kluczowych funkcji. Działa jak ster podczas skoków między gałęziami - pomaga wiewiórkom utrzymać równowagę oraz kontrolować kierunek. Jest też ważny w termoregulacji. Zimą wiewiórka może owinąć się nim w gnieździe jak kołdrą. Z kolei latem pomaga oddawać nadmiar ciepła.
Ogony wiewiórek pełnią również funkcję komunikacyjną. To właśnie o ułożeniu ogona można często rozpoznać stan emocjonalny zwierzęcia – czy jest czujne, zaniepokojone czy spokojne.
Ważą około czterech gramów
Ciąża u wiewiórek trwa około 40 dni. Maleństwa rodzą się nagie, ślepe i głuche. Ważą zaledwie około czterech gramów. Pierwsze tygodnie życia spędzają wyłącznie w gnieździe z matką. Potem matka uczy je, jak zdobywać pokarm.
Wiewiórki nie tylko gromadzą zapasy w licznych skrytkach, ale również potrafią stosować sprytne zmyłki. Zdarza im się kopać fałszywe dołki, by zmylić inne zwierzęta. Jest to ich sposób na ochronę trudnych do zdobycia zapasów przed konkurencją.
Ponieważ część nasion pozostaje w ziemi i kiełkuje, wiewiórki pełnią ważną rolę w rozsiewaniu drzew.
Przystosowanie do życia w miastach
Wiewiórki nie zapadają w sen zimowy - pozostają aktywne przez cały rok. Gdy jest bardzo zimno, wychodzą z dobrze izolowanego gniazda (zbudowanego z gałązek, liści, mchu i różnych miękkich materiałów) tylko na krótko, żeby znaleźć zapasy i coś zjeść.
Wiewiórki coraz lepiej radzą sobie w środowisku miejskim, gdzie znajdują pokarm również dzięki ludziom. Jednak prof. Krauze-Gryz ostrzega, że przetworzona żywność, jak chipsy czy słodycze, może mieć negatywny wpływ na ich zdrowie.
Źródło: PAP
