Siostra endomietriozy. Atakuje przede wszystkim te kobiety
Adenomiozę po raz pierwszy opisano w literaturze medycznej ponad 150 lat temu, wciąż jednak pozostaje jednym z mniej zrozumiałych schorzeń ginekologicznych. Czym właściwie jest choroba, którą nazwano siostrą endometriozy?
Adenomioza
Adenomioza to stan, który manifestuje się poprzez niewłaściwe osadzanie się komórek endometrium (błony śluzowej macicy) w mięśniach macicy. Symptomy adenomiozy są różnorodne i mogą obejmować bolesne miesiączki, krwawienie międzymiesiączkowe, dyspareunię (bolesne stosunki płciowe) oraz nasilone krwawienie menstruacyjne.
U niektórych kobiet adenomioza może nie powodować żadnych objawów, u innych dolegliwości mogą realnie obniżać jakość życia.
Czym adenomioza różni się od endometriozy?
Endometrioza charakteryzuje się tym, że komórki endometrium rosną poza macicą - mogą pojawić się na jajnikach, jajowodach, na powierzchni macicy, a nawet na innych organach.
Z kolei adenomioza jest stanem, w którym te komórki rosną wewnątrz ścian mięśniowych macicy. To stan, który zwykle dotyczy kobiet w średnim wieku, które mają jedno lub więcej dzieci; może jednak wystąpić u kobiet w każdym wieku. Wśród czynników ryzyka wymienić można historię chirurgii macicy (np. cesarskie cięcie). Przyczyny adenomiozy nie są w pełni zrozumiane, ale hormony - takie jak estrogen - mogą odgrywać w niej kluczową rolę.
Statystyki dotyczące liczby chorujących na adenomiozę nie są dokładnie znane. Wiadomo jednak, że u około 20 proc. kobiet poddawanych histerektomii (z powodów innych niż podejrzenie adenomiozy) stwierdza się jej obecność.
Jak leczyć adenomiozę?
Podstawowym celem leczenia adenomiozy jest łagodzenie objawów i poprawa jakości życia borykającej się z nią osoby.
W zależności od stanu pacjentki i jej planów dotyczących płodności, lekarz może zaproponować różne metody leczenia. Mogą to być leki hormonalne, takie jak środki antykoncepcyjne, które pomagają kontrolować krwawienie i łagodzą ból, lub niesteroidowe leki przeciwzapalne.
W niektórych przypadkach może być konieczna embolizacja tętnic macicznych lub histerektomia. Każda metoda powinna być jednak indywidualnie omówiona z lekarzem.
