Nowa płyta The Weeknd to powód, dla którego warto wybrać się na Open'era

Może my staliśmy się zbyt niecierpliwi, a może po prostu artyści mają problemy z podejmowaniem decyzji. "Starboy" to kolejny przykład płyty, która byłaby wyśmienita, gdyby była znacznie krótsza.

Źródło zdjęć: © Getty Images | Pascal Le Segretain

Anna Szymla

12 grudnia 2016, 19:05

The Weeknd to bardzo zdolny artysta. Pomysłowy, odważny, z talentem do pisania zgrabnych piosenek, potrafiący wlać w swą muzykę mnóstwo emocji. Nie jest jednak geniuszem, a co za tym idzie, zdarza mu się napisać słabsze kawałki, zdarza mu się nagrać zupełnie nijakie, plumkające "coś". Wiadomo, zdarzyć się może, problem, kiedy tych gorszych numerów robi się więcej i wyraźnie kontrastują z tymi absolutnie znakomitymi. Tak właśnie jest w przypadku albumu "Starboy", gdzie im dalej w płytę, tym napięcie spada.

Po bardzo mocnym początku, gdzie kolejno mamy ciekawy, eteryczny, kolorowy numer tytułowy, nieco mroczny, klimatyczny "Party Monster" i dziki, niemal rockowy "False Alarm", wszystko zaczyna się rozjeżdżać. Pojawiają się ładne, ale dość banalne ballady ("Reminder") czy niezaskakujące niczym, typowo weekndowe kawałki ("Six Feet Under"). I chociaż roztańczone, migoczące funko-dyskotekowymi dźwiękami "Secrets", zaciągające bluesowo "Sidewalks" z Kendrickiem Lamarem bądź ultraprzebojowe electropowe "Love To Lay" oraz melancholijne, jacksonowo-timberlake'owe "A Lonely Night" ewidentnie się wyróżniają, proporcje są odwrócone - tych bardzo dobrych utworów jest mniej od tych przeciętnych.

Mimo całego powyższego marudzenia *to udana, niepozbawiona mocnych i bardzo mocnych punktów płyta. *O bogatym, eklektycznym brzmieniu, prezentująca różne oblicza The Weeknda (nie tylko mistrza od zmysłowych, nasączonych erotyzmem piosenek). Elegancka, dojrzała, dopracowana artystycznie, ale naprawdę za długa rzecz.

Ocena: 3,5