6 min całkowitego zaćmienia Słońca. Coś takiego zdarza się raz na pokolenie

• 2 sierpnia 2027 r. dojdzie do rzadkiego, ponad sześciominutowego całkowitego zaćmienia Słońca.
• Najdłuższe zaćmienie będzie można obserwować w okolicach Luksoru w Egipcie; zjawisko obejmie też szerokie obszary Afryki Północnej.
• W Europie Południowej (m.in. Gibraltar) widoczne będzie imponujące, miejscami częściowe zaćmienie.

Naukowcy zapowiadają zjawisko, którego skala zdarza się raz na pokolenie. 2 sierpnia 2027 r. Księżyc całkowicie przesłoni tarczę Słońca, a ziemia pogrąży się w mroku na ponad sześć minut. Jak podaje serwis ladbible.com, najlepsze warunki prognozowane są w rejonie Luksoru, gdzie pas całkowitości utrzyma się najdłużej. Zjawisko obejmie pas Afryki Północnej, a w Europie Południowej – m.in. na Gibraltarze – obserwatorzy zobaczą efektowne, choć miejscami częściowe zaćmienie. Eksperci podkreślają, że tak długi czas ciemności w środku dnia to wyjątkowa okazja dla miłośników astronomii.

Choć do sierpnia 2027 roku wystąpi jeszcze kilka zaćmień, to żadne z nich nie dorówna długością temu całkowitemu. Zbliżone czasowo zjawisko będzie można obserwować w lutym przyszłego roku, kiedy dojdzie do zaćmienia obrączkowego – Księżyc okaże się pozornie mniejszy od Słońca i nie zakryje go w całości. W 2027 r. mówimy o pełnym zaćmieniu, czyli o momencie, gdy Słońce znika za księżycowym dyskiem, a na ziemi pojawia się głęboki cień.

Jak przypomina serwis ladbible.com, w pasie całkowitości teren spowije mrok, temperatura może chwilowo spaść, a na niebie ukaże się korona słoneczna. Poza pasem całkowitego zaćmienia zobaczymy częściowe przysłonięcie Słońca – wciąż efektowne, lecz krótsze i zdecydowanie jaśniejsze. Dla szczęśliwców z Egiptu i osób, które się tam pojawią, może to być jedyna okazja w życiu, by doświadczyć ponad sześciu minut nocy w ciągu dnia.

Zaćmienie występuje, gdy Księżyc znajdzie się dokładnie między Ziemią a Słońcem. Choć Słońce jest ok. 400 razy większe od Księżyca, znajduje się też ok. 400 razy dalej. Dzięki temu z naszej perspektywy oba ciała niebieskie mają zbliżoną średnicę kątową, co pozwala Księżycowi całkowicie przesłonić tarczę słoneczną podczas idealnego ustawienia.

Warto pamiętać, że proporcja "400 razy" nie jest stała — odległość Księżyca zmienia się w przebiegu cyklu eliptycznego, więc czasami jego tarcza wydaje się minimalnie większa lub mniejsza niż tarcza Słońca. To dlatego występują też zaćmienia obrączkowe.