Ksiądz pokazał nagranie z siłowni. Zaskoczył formą i przesłaniem

"Po co ksiądz chodzi na tę siłownię?" – to pytanie ks. Dima postawił wprost w jednym ze swoich filmów na Instagramie. Na nagraniu widać go przygotowującego się do ciężkiej serii ćwiczeń z potężnym talerzem obciążeniowym zawieszonym u pasa. Odpowiedź duchownego jest zaskakująco uniwersalna:

Każdy z nas potrzebuje choć chwili, by usłyszeć samego siebie! Gdzie jest twoje miejsce, gdzie odcinasz się od wszystkiego, gdzie dbasz o swoją higienę umysłową? – pyta swoich obserwatorów duchowny.

Dla kapłana sport nie jest chwilową modą ani kaprysem z mediów społecznościowych. Ze sportami walki związany jest niemal od dziecka – najpierw boksował, w seminarium zajął się sportami siłowymi, a po święceniach dołożył do tego treningi MMA.

Pytanie o to, po co duchownemu siłownia, uważa za tak samo naturalne – a zarazem paradoksalne – jak pytanie o to, dlaczego człowiek bierze prysznic albo dba o sen. To po prostu podstawowa dbałość o kondycję psychofizyczną i higienę umysłu w świecie pełnym przestymulowania, stresu i ciągłego biegu.

W rozmowach o swojej pasji, w wywiadzie dla portalu Deon.pl, ks. Prystupa regularnie zestawia wysiłek fizyczny z rozwojem duchowym. W obu tych sferach największą pułapką okazuje się uzależnianie działania od chwilowej motywacji i emocji. Na treningu rzadko kiedy zdarzają się dni, w których wszystko przychodzi z łatwością. Realny progres rodzi się ze stałości i decyzji o wejściu pod ciężar mimo zmęczenia.

Podobnie wygląda modlitwa. Kapłan nie ukrywa, że jemu również nie zawsze towarzyszy duchowe uniesienie, a relacja z Bogiem to nie emocjonalny haj ani walutowa transakcja, lecz wierność, obecność i trwanie w postanowieniu nawet wtedy, gdy brakuje chęci. Żelazo uczy przy tym niezwykłej pokory, ponieważ na sali treningowej niczego nie da się udawać, zamaskować ani zatuszować pozą – każdy kilogram weryfikuje prawdę o człowieku.

Siłownia stała się dla ks. Dimy współczesnym dziedzińcem dialogu. Nie pojawia się tam w koloratce i nie rozpoczyna znajomości od moralizowania. Ćwiczy ramię w ramię z ludźmi o bardzo różnych historiach i poglądach, którzy dopiero po tygodniach wspólnego potu dowiadują się o jego powołaniu.

Ta autentyczność, brak sztucznej bariery i zwyczajna, ludzka obecność sprawiają, że sala treningowa otwiera przestrzeń do najgłębszych rozmów. Osoby, które od lat omijały kościoły szerokim łukiem lub zraziły się do instytucji, zyskują okazję do spotkania księdza z krwi i kości, rozumiejącego zmęczenie, dyscyplinę i trud codziennego zmagania.

Jednocześnie zakonnik wyraźnie odcina się od narcyzmu i współczesnego bałwochwalstwa wyglądu. W jego ujęciu ciało jest darem, świątynią i narzędziem, które ma służyć drugiemu człowiekowi, dawać siłę do posługi i chronić słabszych. Problem pojawia się w chwili, gdy sylwetka staje się celem samym w sobie, a człowiek mierzy swoją wartość centymetrami w ramionach czy liczbą polubień pod zdjęciem, stając się wewnętrznie pustym.

Sprawne ciało ma pomagać w głoszeniu Ewangelii, a ta – jak przypomina ks. Dzmitry – opiera się na żywej relacji.