Za szybko, za wcześnie i jeszcze to imię. Antonelli zgasił niedowiarków [OPINIA]

Za młody, zbyt faworyzowany, pupilek Toto chowany pod kloszem. Każdy sukces to tylko szczęście, a wpadka celowe działanie na szkodę innych zespołów.

Do tego dochodzi imię. Antonelli, według licznych medialnych doniesień, dostał je po Kimim Räikkönenie, co dla internetowych sceptyków bywało pretekstem do złośliwych teorii: że to wyłącznie marketing, że za dużo szumu, a jego obecność w stawce to efekt medialnego pompowania balonika. Jakby człowiek, który nosi imię po mistrzu, automatycznie dostawał punkty za sam wpis w dowodzie. Tymczasem imię może być ładnym hołdem - choć tutaj, jak zapewniali rodzice w wywiadach, jest zbiegiem okoliczności - ale nie wciska pedału gazu, nie hamuje w punkt przed zakrętem i nie ratuje bolidu, kiedy fizyka postanawia wystawić bezlitosny rachunek.

Oczywiście — ma do dyspozycji znakomity samochód. W Formule 1 bez konkurencyjnej maszyny można mieć talent, odwagę i refleks jastrzębia, a i tak kończy się na walce o piętnaste miejsce, oglądając tył bolidu kogoś, kto pomylił talent z odpowiednio dużym budżetem. Ale samochód nie wygrywa sam, a już na pewno sam nie zdobywa mistrzostwa. Gdyby tak było, inżynierowie po prostu ustawialiby auto na polach startowych, a kierowców odsyłali do hotelu na pizzę.

A co na to wszystko jego rodacy? Tu sprawa robi się jeszcze ciekawsza. Oczywiście media włoskie ogłosiły go królem, gratulacje od sław i polityków spływały lawinowo, rodzinne miasto odznaczyło najwyższymi honorami, ale ktoś niżej musi się jeszcze trochę przekonać, bo radość owszem, duma być może, ale serce jest jednak czerwone...

Rozmawiałam niedawno z Włochami w samym sercu formułowego szaleństwa, bo naznaczonym rykiem silników rejonie Emilia-Romania. Ich reakcja doskonale podsumowuje ten specyficzny stan ducha. Z jednej strony cieszą się, że w stawce wreszcie jest włoski mistrz — w końcu to powód do dumy, czekali na to 73 lata.

Ale z drugiej… we Włoszech jedyną prawdziwą religią na czterech kołach pozostaje Ferrari. - Gdyby sięgał po tytuł w czerwonym bolidzie z Maranello, nosilibyśmy go na rękach. A tak? Jeździ tylko jakimś mercedesem — usłyszałam. Paradoksalnie, gdyby po mistrzostwo sięgnął jakikolwiek obcokrajowiec w kombinezonie z czarnym rumakiem na piersi, w Italii wybuchłoby narodowe święto. Podczas Grand Prix Włoch Hamilton (Brytyjczyk) i Leclerc (Monakijczyk) oprowadzani byli jak bogowie, machali z balkonów do włoskiego ludu, jak papieże. Antonelli musi się więc mierzyć z tym, że jego rodacy przyjmują ten gigantyczny sukces z zauważalnym dystansem. Super, ale jednak to nie to. - No tak, tak, ale "meh" - jak skomentował moje zachwyty pewien Bolończyk.

Wracając jednak do "nieopierzenia" i braku pokory, bo takie zarzuty padały na początku sezonu, skoro jednak sam Max Verstappen, który zżera rywali na śniadanie i wyprzedza ich na milimetry bez mrugnięcia okiem, publicznie daje młodemu "stempel jakości", to może zamiast kręcić nosem i szukać dziury w całym, warto po prostu docenić to, co widzimy na torze? Czy jeśli nawet najbardziej bezwzględny drapieżnik w tym gronie dostrzega w nim prawdziwy talent, to czy zjadliwe komentarze z kanapy mają o braku umiejętności samego kierowcy?

W Meksyku Antonelli postawił kropkę nad "i", pokazując jednak coś więcej niż tylko szczęśliwy zbieg okoliczności. Pokazał tempo, chłodną głowę i tę nieco bezczelną cechę wielkich talentów, którzy sięgają po najważniejsze trofeum w motorsporcie, a potem wysiadają z kokpitu z miną człowieka wracającego z niedzielnych zakupów. Można marudzić, że jest za młody. Można żartować z imienia czy kręcić nosem, że nie jedzie w Ferrari (ach, ci uparci Włosi!). Wszystko to blednie w zderzeniu z faktami: ten chłopak jest po prostu piekielnie utalentowany.

I chyba to budzi największy opór u niedowiarków. Zawsze łatwiej jest powiedzieć, że ktoś dostał wszystko na tacy, niż przyznać, że patrzymy na początek nowej ery. Świetny samochód otwiera drzwi, ale nie przeprowadzi mistrza przez każdy zakręt sezonu. Antonelli w Meksyku nie tylko zamknął sprawę tegorocznego tytułu — zrobił coś znacznie bardziej wymownego: pokazał, że na ten szczyt nie trafił przypadkiem i chyba nie zamierza z niego szybko schodzić.