1000 euro za kilogram? W Polsce to chwast, za granicą rarytas

W Polsce pędy chmielu rosną niemal wszędzie – przy rzece, rowie melioracyjnym, przy wiejskim płocie czy na skraju lasu. Można je spotkać na wsi i w mieście, gdy pną się po ogrodzeniu. Szybko się rozrastają i trudno się ich pozbyć. Bywa, że są traktowane jak uciążliwy chwast.

Ta sama roślina, która w kraju nad Wisłą wycinana jest kosiarką, w kuchniach Europy Zachodniej jest niezwykle popularna, traktowana jak wiosenny przysmak, który trafia na talerze eleganckich restauracji. W sieci można przeczytać, że mieszkańcy Włoch, Francji, Belgii czy Niemiec są w stanie zapłacić krocie za kilogram tego warzywa.

We francuskim sklepie internetowym znaleźliśmy pędy chmielu (we Francji znane jako "jets de houblon") w cenie 140 euro za kilogram (prawie 600 zł). W Szwajcarii dostępne są m.in. marynowane pędy chmielu, sprzedawane w słoiku. Za kilogram produktu trzeba zapłacić ponad 50 franków szwajcarskich, czyli ok. 240-250 zł. Włoskie "bruscandoli" dostępne są w cenie ok. 30 euro za kilogram (niespełna 130 zł). Za marynowane, sprzedawane w słoikach, trzeba zapłacić znacznie więcej, 50-65 euro za kilogram.

W niemieckim regionie Hallertau, który jest największym obszarem uprawy chmielu na świecie, co roku organizowany jest festiwal kulinarny Hopfenspargelwochen, a restauracje serwują dania z pędów chmielu. Jeśli chodzi o ceny tej rośliny w niemieckich sklepach, są one zróżnicowane. Za zielone pędy (widoczne nad ziemią) trzeba zapłacić ok. 100-300 euro za kg. Białe, te najbardziej cenione, są jeszcze droższe.

Z jednej strony rzeczywiście można przeczytać, że pędy chmielu osiągają ceny nawet około 1000 euro za kilogram, ale dotyczy to bardzo konkretnej sytuacji: wczesnego sezonu, najlepszych jakościowo pędów i sprzedaży do restauracji fine dining w krajach takich jak Belgia czy Francja – mówi o2.pl Marta Siwińska – zielarka i fitoterapeutka, założycielka "Z ziołami jej do twarzy".

– Z drugiej strony… to jest dokładnie ta sama roślina, którą można zebrać podczas spaceru po lesie. Mówimy o zwykłym chmielu, który w Polsce rośnie dziko i często jest zupełnie niedoceniany. I to jest w tym wszystkim najciekawsze. Coś, co w jednym miejscu jest luksusowym warzywem, w innym rośnie przy drodze i można to mieć za darmo – dodaje.

Nasza rozmówczyni podkreśla, że w Polsce sprzedaż pędów chmielu nadal ma charakter niszowy.

W Polsce chmiel nie kojarzy się z kuchnią, tylko raczej z piwem albo z rośliną, która zarasta płoty. Nie mamy jeszcze rozwiniętego rynku dzikich pędów, jak na Zachodzie Europy. Ale to się zmienia. Coraz więcej osób interesuje się dziką kuchnią, sezonowością i powrotem do tradycyjnych składników. I nagle okazuje się, że to nie "chwast", tylko bardzo ciekawe wiosenne warzywo – podkreśla Marta Siwińska.

Jak słyszymy, choć pędy chmielu wykorzystywane są w nowoczesnej gastronomii, nie jest to nowy trend, a raczej powrót do tego, co już było. W dawnej Polsce pędy chmielu jedzono na surowo, przygotowywano z nich zupy i traktowano je jak zwykłe wiosenne warzywo.

Na cenę młodych pędów chmielu wpływa krótki okres ich zbioru. Trwa kilka tygodni.

Najlepszy moment na zbiór to połowa/końcówka kwietnia, czasem początek maja, czyli kiedy pędy są jeszcze młode, miękkie i delikatne. Zbieram tylko końcówki: około 10–15 cm. Obowiązuje zasada – im młodsze, tym lepsze, gdyż później robią się włókniste i bardziej gorzkie – wyjaśnia Siwińska.

Jak dodaje, bardzo istotną kwestią jest dokładne umycie zebranych pędów, jeśli chcemy uniknąć zanieczyszczeń czy pasożytów.

Młode pędy chmielu nie są jedynie ciekawostką kulinarną, ale też wartościowym elementem diety.

Są niskokaloryczne, zawierają błonnik i witaminy (m.in. witaminę C i kwas foliowy), a także związki bioaktywne o działaniu antyoksydacyjnym – wylicza nasza rozmówczyni.

Smak pędów chmielu jest delikatny, lekko gorzkawy. Często porównuje się je do szparagów (w wielu krajach określa się je jako "dzikie szparagi").

Mój ulubiony sposób przygotowania – najprostszy i moim zdaniem najlepszy: umyte i osuszone pędy wrzucam na patelnię na masło, dodaję czosnek, sól i pieprz – opisuje o2.pl Marta Siwińska. – Bardzo lubię też zrobić na nich jajko sadzone. To prosty i wiosenny posiłek, który naprawdę smakuje naturą – dodaje.

Marta Siwińska – zielarka i fitoterapeutka specjalizująca się w dziko rosnących ziołach w Polsce, miłośniczka dzikiej kuchni i wszystkiego, co naturalne. Prowadzi profil na Instagramie: @z.ziolami.jej.do.twarzy.

Aneta Polak, dziennikarka o2