Nie żyje bohaterka Powstania Warszawskiego. Barbara Tokarska miała 102 lata

− W Powstaniu Warszawskim służyła na Mokotowie jako sanitariuszka. Była niezwykle dzielną, mądrą, dobrą osobą − napisał Trzaskowski w mediach społecznościowych. Jak przypomniał, kilka tygodni temu Barbara Tokarska odwiedziła stołeczny ratusz, aby podziękować za organizację obchodów 80. rocznicy Powstania Warszawskiego

− Takich spotkań i rozmów będzie mi bardzo brakowało. Tak jak nam wszystkim będzie brakowało Pani, Pani Barbaro. Spoczywaj w pokoju, Bohaterko − dodał prezydent Warszawy.

Barbara Tokarska miała 20 lat, gdy 1 sierpnia 1944 r. rozpoczęło się Powstanie Warszawskie. W czasie okupacji kontynuowała naukę na tajnych kompletach. Po maturze zaangażowała się w działalność konspiracyjną, a w 1942 r. została skierowana do pracy podziemnej. Jednocześnie studiowała w konspiracyjnej Szkole Głównej Handlowej.

Po wybuchu Powstania trafiła do służby sanitarnej. Początkowo pełniła dyżury przy Czerniakowskiej, później została skierowana na Górny Mokotów, gdzie służyła w pułku "Baszta". Pracowała w kilku punktach sanitarnych, m.in. przy ulicach Czeczota, Szustra i Misyjnej.

Jednym z jej pierwszych dramatycznych doświadczeń była próba ratowania ciężko rannego powstańca. Jak wspominała po latach, był to jej "chrzest bojowy".

Sama również została ranna. 15 sierpnia podczas niemieckiego ostrzału odłamki trafiły ją w ciało. Jeden z nich pozostał w jej organizmie na całe życie. Mimo odniesionych obrażeń po kilku dniach wróciła do służby.

Ostatnie tygodnie walk wspominała jako wyjątkowo trudne. Widziała rannych i zabitych cywilów, a w pewnym momencie musiała wraz z rannym powstańcem przedostać się przez otwarte pole. Po kapitulacji uniknęła niewoli. Warszawę opuściła wraz z ludnością cywilną i przez Ursus trafiła do Skierniewic. Do stolicy wróciła w maju 1945 r.

Po zakończeniu wojny Barbara Tokarska poświęciła się pracy zawodowej i naukowej. Zajmowała się m.in. marketingiem, organizacją handlu i badaniem rynków zagranicznych. Uzyskała doktorat, wykładała na Politechnice Warszawskiej i pracowała w różnych instytucjach.

Jej kariera w czasach PRL nie zawsze przebiegała bez przeszkód. Kilkakrotnie traciła pracę z powodów politycznych. Jak wspominała, znaczenie miał jej "życiorys" oraz fakt, że nie należała do partii.

Mimo wojennych doświadczeń nie chciała, aby jej życie sprowadzało się wyłącznie do wspomnień z Powstania Warszawskiego.

− Nie żałuję, na pewno nie żałuję − mówiła. Podkreślała jednak, że po wojnie była przede wszystkim żoną, matką i aktywną zawodowo kobietą.