Schorowana 91-latka ma radę dla młodych. Niezwykła lekcja życia od seniorki
Reporter WP Eryk Błaszak zapytał spotkaną w Warszawie 91-latkę o samopoczucie. Mimo ciężkiej choroby seniorka nie traci pozytywnego nastawienia. Dla niej każdy kolejny dzień jest darem, którego nie zamierza zmarnować. Kobieta ma również radę dla młodego pokolenia. W ramach cyklu "Blisko Ludzi " oddajemy głos seniorom. Rozmawiamy o tym, co dla nich ważne i uważnie słuchamy ich historii.
– Mam 91 lat i chodzę. I jeszcze chora jestem. O lasce, ale idę. Tak się ułożyło moje życie i trzeba tak żyć, i starać się pozytywnie myśleć – mówi z rozbrajającą szczerością 91-latka.
Początkowo lekarze podejrzewali u niej osteoporozę. Prawda okazała się jednak znacznie trudniejsza – trzy lata temu, tuż przed 90. urodzinami, usłyszała diagnozę: nowotwór szpiku kostnego.
Od tamtej pory jej codzienność wyznaczają cykle chemioterapii. Doskonale zdaje sobie sprawę ze specyfiki swojej choroby – wie, że to schorzenie, które trudno całkowicie wyleczyć, a remisja wymaga ciągłej czujności i badań. Wie też, jak bezlitosne potrafią być skutki uboczne leczenia onkologicznego.
– Po chemii od razu na pewno jest mi gorzej. Ale jakoś tak... wiem, że tak po prostu musi być. Przeczekam to, a potem przychodzi poprawa. Wyniki mam dobre. Biorę tę chemię i wierzę, że ona mi pomoże. Ruszam się i jakoś trwam – opowiada.
W jej postawie uderza niezwykła determinacja. Choć seniorka podpiera się laską, a każdy krok wymaga wysiłku, największym wrogiem jest dla niej bezczynność.
– Czas to pojęcie względne. Jak człowiek ma czas, to lepiej nie tracić go na leżenie w łóżku, tylko chodzić. Chodzić i starać się żyć. Trzeba się ruszać, a nie zamykać w pościeli – powtarza z naciskiem.
W czasach, gdy na ulicach mijamy zatroskane, posępne twarze, 91-latka stawia na zupełnie inną filozofię. Nie chce udawać beztroski, ale wybiera wewnętrzną pogodę ducha.
– Jak widzę, jacy ludzie bywają smutni, to staram się jednak podchodzić do wszystkiego pogodnie. Żeby do ludzi się uśmiechać, a nie chodzić tak – jak to pan widzi – jak takie "smutasy". Ja się po prostu lubię uśmiechać. Nawet do zupełnie nieznajomych – podkreśla 91-latka.
Źródło artykułu: o2pl
