Wsadź kawałek do doniczki. Zyskasz cenną przyprawę

Imbir, ceniony za swoje właściwości zdrowotne i rozgrzewające, pochodzi z tropikalnych regionów Azji. Jego korzeń jest wszechstronnie wykorzystywany w kuchni i ziołolecznictwie. Mimo że w naszych warunkach nie przetrwa uprawy na zewnątrz, z powodzeniem można go hodować w domu.

Podstawą sukcesu jest wybór zdrowego kłącza. Najlepiej sprawdzi się świeży imbir ze sklepu, jędrny, bez pleśni i pomarszczeń, z widocznymi "oczkami", z których wyrosną pędy.

Przed sadzeniem imbir najlepiej podzielić, aby każda nowa roślina miała dobry start. Najpierw dokładnie oglądamy kłącze i lokalizujemy tzw. oczka, czyli małe wypukłości, z których wyrastają pędy. Następnie ostrym, czystym nożem dzielimy imbir na kawałki o długości około 3–5 cm, pamiętając, aby każdy fragment miał przynajmniej jedno, a najlepiej dwa zdrowe oczka. Nie warto dzielić bardzo małych kłączy – w takim przypadku lepiej posadzić je w całości.

Kawałków imbiru nie sadzimy od razu – należy je pozostawić na 24–48 godzin w suchym, ciepłym miejscu, aby rany przeschły i utworzyła się ochronna warstwa. Dzięki temu ograniczamy ryzyko gnicia po posadzeniu w wilgotnej ziemi.

Imbir najlepiej rośnie w żyznej, przepuszczalnej glebie i w ciepłym miejscu. Optymalna temperatura w pomieszczeniu, w którym ma rosnąć imbir to 20–25°C, dlatego w polskich warunkach najłatwiej uprawiać go w domu lub na balkonie. Roślina lubi jasne stanowiska, ale bez bezpośredniego, palącego słońca. Podłoże powinno być stale lekko wilgotne — nadmiar wody może jednak prowadzić do gnicia kłącza, dlatego donica musi mieć odpływ.

W okresie intensywnego rozwoju, od wiosny do lata, warto zasilać go co 2–3 tygodnie nawozem do roślin zielonych lub warzyw. Liście imbiru przypominają trawę i mogą osiągać nawet kilkadziesiąt centymetrów wysokości, dlatego roślina potrzebuje przestrzeni i stabilnej donicy.

Zbiór imbiru następuje po około 8–10 miesiącach od posadzenia, gdy liście zaczynają żółknąć i zasychać. Wtedy kłącze jest w pełni dojrzałe i najbardziej aromatyczne. Jeśli zależy nam na młodym, delikatnym imbirze, można go podbierać wcześniej.

Po zbiorze kłącza należy oczyścić, wysuszyć i przechowywać w chłodnym, suchym miejscu. Uprawiając imbir samodzielnie, zyskujemy nie tylko świeżą przyprawę, ale też dużą satysfakcję z własnej, domowej uprawy.