Groźny objaw pęcherzycy. Pojawia się w ustach
Pęcherze na skórze i błonach śluzowych mogą budzić obawę osób postronnych, ale nie są zaraźliwe. Mogą być objawem pęcherzycy - poważnego schorzenia o podłożu autoimmunologicznym. Ta przewlekła choroba stanowi wyzwanie zarówno dla pacjentów, jak i dla lekarzy.
Objaw cukrzycy pojawia się w ustach
Etiologia pęcherzycy
Pęcherzyca jest wynikiem nadmiernej aktywności układu odpornościowego, która skierowana jest przeciwko własnym tkankom organizmu. W przypadku pęcherzycy, układ odpornościowy wytwarza przeciwciała przeciwko desmogleinom – białkom odpowiedzialnym za adhezję (przyleganie) komórek naskórka.
Skutkiem jest powstawanie pęcherzy spowodowanych oderwaniem się komórek naskórka od siebie.
Objawy pęcherzycy
Pierwszymi objawami pęcherzycy są zwykle drobne pęcherzyki na skórze, które mogą pojawić się w różnych miejscach ciała, w tym na błonach śluzowych, takich jak jama ustna. Pęcherzyki te są bardzo delikatne i często pękają, pozostawiając nadżerki. Innymi objawami mogą być świąd, ból, a w zaawansowanych stadiach – utrata skóry na większych obszarach ciała.
Konsekwencje dla pacjenta
Pęcherzyca nie jest tylko schorzeniem skórnym. Ma ona wpływ na całe życie pacjenta – od codziennych czynności, poprzez samopoczucie, aż po relacje z bliskimi. Chorzy często borykają się z bólem, dyskomfortem i skrępowaniem związanym z wyglądem ich skóry. Istnieje także ryzyko powikłań, takich jak infekcje czy bliznowacenie.
Pacjenci z zaawansowanym stadium pęcherzycy mogą wymagać hospitalizacji. W skrajnych przypadkach choroba może okazać się śmiertelna.
Leczenie pęcherzycy
Leczenie pęcherzycy polega głównie na hamowaniu aktywności układu odpornościowego, a więc zapobieganiu dalszemu powstawaniu pęcherzy. W tym celu stosowane są różne leki, w tym kortykosteroidy, immunosupresanty oraz nowoczesne terapie biologiczne. Ważne jest także leczenie miejscowe w postaci maści i kremów oraz dbanie o odpowiednią higienę skóry.
Wczesna diagnostyka i właściwe leczenie są kluczowe dla zapewnienia pacjentom jak najlepszej jakości życia i minimalizowania ryzyka powikłań.
