Małaszyński: Nie chcę brać udziału w programach rozrywkowych

Paweł Małaszyński: Przyjaciel młodzieży, tancerz[śmiech].

Tak. Dzwonili do mnie z siedem razy.

Powiedziałem, żeby już nie dzwonili, bo nie chcę brać udziału w tego typu programach rozrywkowych. Z całym szacunkiem - to nie moja bajka.

Nie. Potem niektóre programy proponowały mi miejsce w jury. Podziękowałem. Kim ja jestem, żeby kogoś oceniać.

Nie, nie, nie [śmiech]. Nie jest to w mojej naturze, by oceniać innych.

Sam mam młody zespół. Gramy dopiero 12 lat. Trzeba iść małymi krokami do przodu. Zawsze mieliśmy pod górkę, ale pod górkę to też do przodu.

Nie jesteśmy bardzo znani, bo być może jesteśmy beznadziejni, wtórni, nijacy, za starzy, być może dlatego, że nie śpiewamy po polsku, może dlatego, że nie puszczają nas tak często w radiu, a może dlatego, że śpiewa tam właśnie Małaszyński, to z miejsca jesteśmy przegrani i przede wszystkim może dlatego, że Cochise nie tworzy muzycznych hamburgerów, a parę by się przydało? Stary, nie wiem. Nie zaprzątam tym sobie głowy.

Na pewno nie jestem kebabem. Nasza muzyka jest trudna dla statystycznego słuchacza, który lubi komercyjne rozgłośnie radiowe. I to, co mówiłem wcześniej - nie śpiewamy po polsku. Taka nasza droga. Przepraszam.

Na pierwszych dwóch płytach śpiewaliśmy po polsku. Na obecnym etapie nie czujemy się na siłach tworzyć w języku polskim. Z drugiej strony napisanie polskiego tekstu jest bardzo trudne. Jest mało osób, które potrafią napisać dobry tekst. Do tej grupy na pewno zaliczają się: Nosowska, Janerka, Waglewski, Fisz. Rogucki ma także ciekawe teksty.

Piotrek jest odwrotnością mojej osoby. Rogucki najpierw odniósł olbrzymi sukces z zespołem Coma, gdy był jeszcze w szkole aktorskiej. Ludzie kojarzyli go jako wokalistę, a nie studenta szkoły teatralnej. U mnie było odwrotnie. Z Piotrkiem spotkaliśmy się pierwszy raz na planie „Oficera”, porozmawialiśmy o naszych zespołach. Po trzech miesiącach od rozmowy piosenka „Leszek Żukowski” była wielkim hitem. Piotrek aktorsko, tak jak ja, cały czas się uczy, jeżeli ma szansę, bo wiem, że to kocha.

Zależy co masz na myśli. Ostatnio spotkaliśmy się z Pawłem w TVN24 . Chwilę sobie pogadaliśmy. Jeżeli mówimy o współpracy w stylu: zaśpiewasz tekst, który ci napiszę, to nie skorzystałbym. Wolę pisać sam.

Tego nie wiedziałem. Mówisz o piosence „Tylko Bądź”?

Tekst to jednak sprawa intymna. Ciężko byłoby mi śpiewać czyjś tekst w Cochise. Cover tak - to co innego. Najpierw słucham tekstu, dopiero potem muzyki. Ja moje teksty piszę po angielsku, bo lepiej się w nim czuję. Po pierwsze, daje to większe pole do interpretacji, a po drugie jesteśmy w Europie i nie chcemy się ograniczać do naszego kraju.

Zdecydowanie Grammy. Najpierw w moim sercu pojawiła się muzyka. Teraz robię więcej lepszych rzeczy z zespołem niż na planie zdjęciowym. Nie dostaję obecnie tak ciekawych propozycji, jakie chciałbym otrzymywać. Dlatego rzadko występuję w telewizji czy w kinie. Kocham to oczywiście, ale wole nie grać, jeżeli miałbym grać w czymkolwiek. Teatr to podstawa. Pozwala mi nie zwariować, a zespół pozwala mi odpłynąć.

Dostawałem propozycje, które mnie interesowały. Korzystałem z nich, bo chciałem. Jedne były lepsze, drugie gorsze.

To za to daj mi Oscara [śmiech]. Nikt z aktorów grających w tym filmie nie wiedział, że tak się to skończy. Doskonale nam się pracowało. Potem gdy zobaczyliśmy wszystko na ekranie, dziwiliśmy się, że my to zrobiliśmy. Nigdy nie żałowałem, że wystąpiłem w „Ciachu”. Przełknąłem to i poszedłem dalej.

Kocham wszystko taką samą miłością. Wszystko, co robię, jest dla mnie bardzo ważne. Więcej możliwości mam teraz w teatrze, gdzie się cały czas rozwijam - ciekawych propozycji serialowych i filmowych nie mam zbyt dużo.

Nie ma czegoś takiego. Liczy się dobry scenariusz.

Dlatego, że wszyscy aktorzy z pierwszej części zgodzili się wystąpić w drugiej odsłonie „Listów do M”. Na początku dostałem scenariusz, przeczytałem, podszedłem do niego sceptycznie. Powiedziałem ekipie produkcyjnej, że kontynuacje zazwyczaj się nie sprawdzają, więc po co psuć coś, co jest dobre. Myliłem się. Publiczność, jak widać po wyniku oglądalności, pokochała ten film.

W tym zawodzie nie ma ról łatwych. Gdybym musiał wskazać, to w „Misji Afganistan” i w „Oficerach”. Pod każdym względem.

Nigdy. Moje poglądy polityczne zachowuję dla siebie. Nie afiszuję się z nimi.

Nie jestem od oceniania życia zawodowego i prywatnego moich kolegów. Pewnie chodzi ci o Tomka Karolaka. Nie lubię, gdy ktoś wchodzi z butami w moje życie i ja tak samo nie robię. Wracając - każdy kieruje swoim życiem zawodowym i prywatnym tak, jak ma na to ochotę.

Amanta. To cały czas się za mną ciągnie, odkąd zagrałem w „Magdzie M.”. Przyklejanie łatek w polskim show-biznesie jest bardzo naturalne. Nigdy z tym nie walczyłem, bo jest to walka z wiatrakami. Mój czas już minął na szczęście. Są już inni i niech oni wiodą prym i noszą tę koronę [śmiech].

Uporządkowany terminarz na parę miesięcy do przodu i dajesz radę. Oprócz teatru, filmu, zespołu mam jeszcze życie rodzinne. Jestem ojcem, mam dwójkę dzieci.

Na razie nie. W przyszłości kto wie?

Jeremiasz ma 11 lat, a Lea 2 latka.

Nie będę ustawiał życia swoim dzieciom. Zawsze im pomogę, ale ich życiem kierować nie będę. Powiem im co jest dobre, a co złe. Mam w tym doświadczenie.

Myślę, że jest. Tylko nie mamy na to zbyt wiele czasu. Spotykamy się na tzw. koloniach, jak ja to nazywam, przy robieniu spektaklu w teatrze, przy pracy nad serialem czy filmem - i tak w kółko. Kiedyś aktorzy byli bardziej ze sobą zżyci. Wtedy było radio, teatr i od czasu do czasu telewizja.

Oczywiście [śmiech]. Mam nosa do tego. Chociaż zrobiłem dwie produkcje, które nie wyszły, czyli „Ciacho” i „Weekend”. Te filmy miały wyglądać inaczej, a wyszło jak wyszło. Na szczęście nikt z nas nie jest wyrocznią i nie wie, co osiągnie sukces, a co nie.

Fryderykiem również bym nie pogardził [śmiech].

Rozmawiał: Bartosz Boruciak