Budowę zaczęły 2 koparki. Poznaj historię Dworca Centralnego
Trudne początki
Dzisiaj obchodzimy 40-lecie otwarcia Dworca Centralnego, który obok Pałacu Kultury i Nauki jest chyba największą architektoniczną ikoną Warszawy z czasów PRL.
Pierwszy pomysł budowy Dworca Centralnego powstał już w 1946 roku. Konkurs na projekt wygrał wtedy młody architekt z Hrubieszowa Arseniusz Romanowicz. Jednak jego wizja nigdy nie została zrealizowana. Projektant odniósł za to inny sukces. W 1969 roku wzniesiono budynek stacji Warszawa Wschodnia, którego pomysł zrodził się na desce kreślarskiej Romanowicza.
Utrudniony start
Pierwsze prace nad Dworcem Centralnym ruszyły dopiero we wrześniu 1972 roku. Dworzec został usytuowany na rogu Al. Jerozolimskich i ówczesnej ul. Marchlewskiego (dziś Al. Jana Pawła II). Prace nad tym monumentalnym budynkiem rozpoczęło zaledwie 23 robotników. Mieli oni do dyspozycji tylko 2 koparki.
Potrzebna pomoc
Pod koniec budowy załoga robotników liczyła już około 2 tys. osób. Nad dworcem pracowały 22 firmy. By zrealizować założenia harmonogramu na front robót rzuceni zostali także żołnierze. Nad całością prac czuwali inż. Włodzimierz Zdziarski – dyrektor PRK-7 i kierownik Zarządu Budowy Dworca Centralnego oraz inż. Zdzisław Danielak, pełniący funkcję zastępcy kierownika Zarządu Budowy.
Wreszcie otwarcie
Wieczne braki
Pomimo swej ważnej roli dla partii i jej pierwszego sekretarza budowa nie uniknęła problemów z typowymi dla tego okresu brakami. Brakowało głównie materiałów budowlanych. Budowniczowie musieli oczekiwać na dostawy piasku, płyt szalunkowych czy rur potrzebnych do montażu rusztowań. Problemem była także zbyt mała ilość wykwalifikowanych murarzy, cieśli, operatorów sprzętu budowlanego, a nawet kierowców do wożenia piasku wydobywanego z Wisły.
Niedopatrzenia
Budowniczowie nie uniknęli błędów podczas realizacji projektu. Przez wiele lat dworzec zmagał się z przeciekającym dachem i niesprawnym systemem kanalizacyjnym. W życie nie wcielono wielu pomysłów architektów, m.in. betonowych estakad ułatwiających pieszym dotarcie do pobliskich budynków mieszkalnych.
Dworzec dziś
Charakterystyczna bryła budynku właściwie nie zmieniła się przez lata. Hala główna ma 20 metrów wysokości, 120 długości i 84 szerokości. Całkowita powierzchnia Dworca Centralnego wynosi ok. 90 tys. metrów kwadratowych. Obecnie korzysta z niego nawet do 60 tys. osób dziennie, a rocznie około 24 mln.
Remonty
Pierwszy poważny remont dworca odbył się dopiero w 2010 roku. Modernizacja miała przygotować go na wizytę kibiców odwiedzających Polskę podczas piłkarskich Mistrzostw Europy Euro 2012. Jej koszt wyniósł 47 mln zł. i objął wymianę podwieszanych sufitów, instalację nowego systemu informacji dla pasażerów, nowoczesnego oświetlenia oraz biletomatów i udogodnień dla osób niepełnosprawnych.
Obecnie trwa największa przebudowa w historii dworca. Diametralnie zmieniony zostanie wygląd hali głównej. Przez pewien czas spółka Dworzec Polski planowała jego wyburzenie. Pomysł ten raczej nie zostanie zrealizowany. Dworzec jest w pełni funkcjonalny i przez wiele środowisk uważany za istotny element warszawskiej architektury.
