Wszystko zamarza, a oni budują drogi. Z lodu

Specyficzne połączenie w tej części w okręgu Jamalsko-Nienieckiego to nie byle jakie przejście przez zamarzniętą rzekę, ale dopracowany system z pasami ruchu, które znajdują się w pewnej odległości od siebie.

Każdy z pasów ma 30 m szerokości i 1700 m długości. To ponad 5 km drogi, którą ktoś musi odpowiednio przygotować. W sumie są 3 pasy: z Salechardu do Labytnangi jeden, w drugą stronę dwa. Jeden z nich jest przeznaczony tylko dla ciężarówek.

"Pogoda w tym roku jest rewelacyjna. Na drodze nie ma garbów. Zazwyczaj przygotowanie lodowego mostu zajmuje trzy tygodnie. Dwa traktory pracują nad jednym pasem ruchu. Każdy z nich ma pompę, którą obsługuje dwóch pracowników w pomarańczowych mundurach" - twierdzi Ludmiła Pawłowicz, szefowa zajmującej się drogą firmy Jamalawtodor.

Pracownicy mają na nogach specjalnie buty, które pozwalają im wytrzymać panujący tu mróz dochodzący od nawet -70 stopni Celsjusza.

Na początku lód oczyszczany jest ze śniegu. Służą do tego specjalne ostrza montowane na traktorach i gąsienice, które rozrzucają śnieg na boki. Później rozpoczyna się mrożenie.

W lodzie wierci się specjalne otwory, do których pompowana jest woda. Nie chodzi wcale o utwardzenie powierzchni, ale raczej wygładzenie i wypełnienie pęknięć. Zapobiega to załamywaniu lodu przy spadku temperatury.

Sezon przekraczania rzeki zaczyna się, kiedy lód ma grubość około 20 cm i bezpiecznie mogą po nim przejść ludzie. Wtedy również tworzone są przejścia, ale za pomocą ręcznych pomp. Kiedy grubość pokrywy dochodzi do 38 cm, wjeżdżają samochody do 3,5 tony. Pod koniec sezonu lód może mieć 1,5 m, co pozwala na ruch samochodów nawet 30-tonowych. Droga utrzymuje się mniej więcej do marca.