REKLAMA
Odsłoń newsy
Odsłoń newsy
Cytaty dnia
Copyright Wirtualna Polska Media S.A. - ReklamaRegulaminPrywatność
Odświeżone 4 minuty temu
Twoje konto
Pogoda
Radio
Quizy
0
graczy online
Graj teraz!
REKLAMA
04.08.19 (14:42)

Ina Benita. Największa skandalistka okupowanej Warszawy

Przez wiele lat uważano, że zginęła podczas Powstania. Nie miało to w sobie wiele z romantycznej legendy, ponieważ niedługo przed śmiercią zakochała się w Niemcu, a takim kobietom się nie wybaczało. Czy to dlatego postanowiła sfingować własną śmierć?
Domena publiczna

Ina Benita – kobieta, która wybrała tak oryginalny pseudonim artystyczny, musiała mieć niezwykły życiorys. Sam przydomek powstał w sposób bardzo prosty: przyszła aktorka została ochrzczona jako Janina, zaś Benita było jej drugim imieniem.

Urodziła się w 1912 roku Kijowie. W 1920 roku, z powodu bolszewickiej ofensywy, wraz z rodzicami przyjechała do Warszawy. Jeszcze tego samego roku zmarła jej matka. Z ojcem Mikołajem Florow-Bułhakiem artystka była blisko związana aż do 1944 roku, gdy zginął pod gruzami stolicy.

REKLAMA

Wykształcona, piękna i utalentowana

Ina zdobyła świetne wykształcenie. Najpierw ukończyła Sacré-Cœur, paryską szkołę z internatem, do której wysłał ją ojciec. Na tym jednak nie poprzestała. W Warszawie z wyróżnieniem ukończyła jeszcze wokalno-dramatyczny kurs u pani Hryniewieckiej. Miała zatem warsztat, by zrobić karierę.

Miała też ku temu warunki. Gdy dziś ogląda się zdjęcia Iny Benity, nie sposób uciec od porównania jej z gwiazdami Hollywood lat 20. i 30. Marlene Dietrich, Greta Garbo, Jean Harlow – Ina mogła śmiało konkurować z nimi, jeśli chodzi o urodę. Piękna twarz, zgrabne nogi, oczy o głębokim zielonym kolorze, śliczne zęby… Nazywana była nawet polską Mae West!

Domena publiczna
Długo wierzono w to, że Ina Benita zginęła podczas powstania warszawskiego. Kadr z filmu „Ludzie Wisły” (1938).

Ale nie tylko pod tym względem im dorównywała. Jak koleżanki z zagranicy, była bowiem także znakomitą aktorką. I chociaż wielu krytyków oglądających sztuki i filmu, w których grała, zwracało uwagę przede wszystkim jej wygląd, nie mogli pominąć jej talentu. Wiele produkcji wręcz ratowała swoim wdziękiem i wyczuciem roli.

*W filmach zwykle wcielała się w role kobiet fatalnych, *uwodzicielek, piękności, które pławiły się w luksusie. Swój talent komediowy prezentowała z kolei na deskach teatrów i kabaretów. U jej boku występowały największe sławy, takie jak Mieczysława Ćwiklińska („Doktór Murek”), Aleksander Zelwerowicz („Ludzie Wisły”), Lidia Wysocka („Gehenna”), Jadwiga Smosarska („Dwie Joasie”) czy Eugeniusz Bodo („Jego ekscelencja subiekt”).

I chociaż mogło się wydawać, że z powodu roli czy to niewiernej żony w „Moi rodzice rozwodzą się”, czy kusicielki Ireny z „Czarnego diamentu”, Benita nie będzie się cieszyła sympatią fanów, stało się całkiem przeciwnie. Być może sympatyczną, wesołą i zawsze pomocną młodą kobietę ciężko było utożsamiać z wampem z ekranu? Trzeba też pamiętać, że aktorka pokazywała swój rozsądek, inteligencję i niebywałą wrażliwość w wywiadach. W rozmowie z prasą w 1937 roku powiedziała na przykład:

Niech pan napisze, że jestem strasznie zakochana. Moja miłość ma ślicznie brzmiące imię, na którego dźwięk ludziom rozjaśniają się oczy. Moja miłość nazywa się: życie. Jestem „na śmierć” zakochana w życiu.

Domena publiczna
Inę Benitę podziwiano za urodę, ale doceniano też jej grę aktorską. Na zdjęciu próba do komedii muzycznej „Na fali Eteru” Pawła Leone’a w Teatrze Malickiej w Warszawie.

We władzy uczuć

Benita umiała pokierować swoją karierą. Była też zaradna, zwłaszcza gdy chodziło o pomoc innym. Jeśli jednak chodzi o jej życie uczuciowe, można śmiało powiedzieć, że było ono mało stabilne.

Jej pierwszym mężem został Jerzy Tesławski, Rosjanin, który podobnie jak ona przyjechał do Warszawy w 1920 roku. Ślub pary odbył się w styczniu 1931 roku; ale już dwa lata później, w 1933 roku, aktorka zakochała się z wzajemnością w Igonie Symie. Gdy stworzyli związek, był on po prostu początkującym aktorem o urodzie amanta. Dopiero w czasie wojny wyszła na jaw jego druga natura.

Miłość Iny i Igona skończyła się równie szybko, jak zaczęła. Kolejnym wybrankiem młodej kobiety stał się operator Stanisław Lipiński, z którym współpracowała między innymi w czasie kręcenia „Ludzi Wisły”.
Bardzo się różnili – aktorka była towarzyska, otwarta i wszędzie było jej pełno, a Lipiński, zdecydowanie spokojniejszy, cenił sobie domowe zacisze. Mimo to przez kilka lat żyli szczęśliwie. Ich związek rozpoczął się w 1934 roku. Pobrali się nawet, ale na początku 1939 roku ich małżeństwo się rozpadło.

Z powodu wojennej zawieruchy Lipińscy nigdy się nie rozwiedli. Tymczasem kochliwa Benita, zanim całkiem zerwała ze swoim mężem, już zdążyła ulokować swoje uczucia gdzie indziej. Jak powiedziała tancerka Krystyna Marynowska, „zaprószyła sobie głowę kimś innym”. Tym razem jej wybrankiem był kolega z planu aktor Wojciech Ruszkowski. Związek nie przetrwał ciężkiej próby, jaką był początek wojny. Mężczyzna szybko zostawił nową kochankę i wrócił do rodziny w Krakowie.

Zakazana miłość

*Życie aktorów w czasie wojny *nie było wcale łatwiejsze niż egzystencja zwykłych ludzi. Część aktorek pracowała w kawiarniach, a te, które nie miały pracy, wyprzedawały dobytek. Ina należała do tej drugiej grupy. Gdy już na nowo otwarto teatry, pojawiła się na deskach jawnego teatru „Komedia”. Po wojnie wielu artystów skazywano za to na ostracyzm, ale prawda jest taka, że musieli oni jakoś zarobić na życie, tak samo jak piekarze, fryzjerzy czy kuśnierze, którzy nie działali w podziemiu.

Domena publiczna
Benita dość często zmieniała obiekt swoich uczuć. Jednym z jej wybranków był aktor Wojciech Ruszkowski (z prawej). Zdjęcie z przedstawienia „Odrobina miłości” (1938).

Ale to nie z powodu wykonywania swojego zawodu w czasie okupacji Benita została po wojnie niemal wymazana z historii. Prawdziwą przyczyną stał się jej romans z niemieckim porucznikiem, pochodzącym z Wiednia Ottonem Haverem. Jak opowiada Agnieszka Cubała w książce „Miłość ’44. 44 prawdziwe historie powstańczej miłości”:

Austriak z zawodu był fotografem. W stolicy służył w kompanii propagandowej, która miała na celu słowem i obrazem łączyć front z III Rzeszą. On sam zaś przede wszystkim dokumentował akcje wojskowe. Do roku 1943 stacjonował w warszawskim garnizonie Wehrmachtu jako oficer sztabowy. Poznali się na jednym z przyjęć zorganizowanych przez Józefa Horwatha i Hannę Libicką. W roku 1942 byli już zakochaną w sobie parą.

Podziemna prasa okupacyjna wyraźnie zakazywała takich związków – Polkom nie wolno było spotykać się z okupantami. Sytuacja Havera była zresztą identyczna – pozamałżeńskie związki z mieszkankami zajętego kraju surowo karano. Mężczyzn zachęcano do wizyt w domach publicznych, ale chodzenie na randki było niedopuszczalne. Świadomi ryzyka zakochani wyjechali do Wiednia, ale wrócili do Warszawy w 1944 roku. Jak pisze w książce „Miłość ’44” Cubała:

Wkrótce po tym zostali aresztowani. Na Gestapo zadenuncjowała ich zazdrosna żona Havera, Brigitte, członkini NSDAP. Ciosem dla niej była już sama zdrada męża, a fakt, że jej rywalką okazała się prymitywna, w jej mniemaniu, Polka, zwiększył skalę upokorzenia. Na dodatek kochanka jej męża była w ciąży! (…) Niemiec został za karę zdegradowany i wraz z tak zwaną karną kompanią wysłany na front wschodni. Prawdopodobnie tam zginął. Ina zaś trafiła na Pawiak. A dokładnie do więzienia dla kobiet, zwanego Serbią.

Pełne tajemnic dalsze losy

W żeńskiej części Pawiaka Ina urodziła synka Tadeusza Michała. Niewiele brakowało, by razem z dzieckiem trafiła do obozu. Życie uratowała im Helena Danielewiczowa, delegatka Patronatu (organizacji opiekującej się więźniami), która przesunęła wyjazd matek z podopiecznymi z 30 lipca 1944 roku o jeden dzień. Kolejnego dnia kobiety znalazły się w grupie około 200 więźniów wypuszczonych przez Niemców z więzienia. Odzyskały wolność.

*Oznaczało to dla Benity chwilowe szczęście, *a później walkę o przeżycie swoje i kilkumiesięcznego dziecka. W czasie powstania warszawskiego sama musiała zdobywać pożywienie. Ukrywała się z małym Tadeuszem w piwnicach, początkowo na Starówce. Później przedarła się kanałami na chwilowo spokojniejsze Śródmieście.

To właśnie wtedy pojawiła się plotka, że wraz z dzieckiem zginęła w podziemnych korytarzach stolicy. Plotka niczym niepoparta i, jak twierdzą świadkowie, całkowicie wyssana z palca.

Domena publiczna
Wbrew krążącym plotkom Ina przeżyła wojnę. Udało jej się uciec z kraju, a na emigracji rozpoczęła nowe życie. Zdjęcie z filmu „Ludzie Wisły” (1938).

W rzeczywistości przedwojennej gwieździe udało się uciec za granicę. Niestety samotnie. Była bowiem przekonana, że jej synek, zwany pieszczotliwie „Mimi”, zginął pod gruzami miasta. Tymczasem prawda była inna – dzieckiem, które uważano za sierotę wojenną, zaopiekowała się mieszkająca w Pruszkowie Zofia Grzesik.Pewnego dnia dawna opiekunka Tadzia spotkała kobietę z chłopczykiem na ulicy i rozpoznała swojego podopiecznego. Szczęśliwie matce i jej ukochanemu synkowi udało się znowu połączyć.

Na emigracji Ina Benita po raz kolejny wyszła za mąż. Poślubiła Niemca Hansa Goerga Pasha, który uznał jej dziecko i któremu urodziła córeczkę, zmarłą niestety zaledwie po kilku dniach. Po śmierci partnera, który został zamordowany 1946 roku, Ina wyjechała do Francji. Tam poznała przystojnego Amerykanina Lloyda Frasera Scuddera, z którym później wyjechała do USA. Został on jej czwartym mężem i ojcem jej drugiego syna Johna.

Niedawno internet zelektryzowało zdjęcie radosnej blondynki w otoczeniu dwóch synów, datowane na rok 1959. Tego uśmiechu się nie zapomina – pozowała na nim właśnie Benita, przebywająca na amerykańskiej ziemi. Tam też w 1984 roku zmarła i została pochowana. Jedno jest pewne. Krytycy, którzy tak pozytywnie oceniali grę aktorki, przeczytawszy scenariusz oparty na jej życiorysie powiedzieliby pewnie: „Mało wiarygodny! Film ratuje tylko postać głównej bohaterki!”.

Zuzanna Pęksa - Absolwentka filologii polskiej, specjalność filmoznawstwo. Miłośniczka wszystkiego co związane z dyktatorami.

Zainteresował Cię ten artykuł? Na łamach portalu CiekawostkiHistoryczne.pl przeczytasz również o najtragiczniejszej historii miłosnej powstania warszawskiego.

0
0
0
0
0
0
PODZIEL SIĘ
TWEETNIJ
REKLAMA
REKLAMA
REKLAMA
Komentarze
REKLAMA
REKLAMA
Zamknij