Naukowcy też zmyślają. To ich najbardziej znane oszustwa

Prawnik i amatorski łowca skamielin Charles Dawson odkryć miał na żwirowisku w Piltdown ślady nieznanego nauce hominida. Pokazał światu ludzką czaszkę, małpią szczękę i dwa starte zęby trzonowe. Do tego fragmenty narzędzi używanych przez odkrytą przez siebie istotę sprzed 500 tys. lat. Miał to być nasz zaginiony przodek i brakujące ogniwo ewolucji między małpami a ludźmi. Dopiero w 1953 roku ktoś w odpowiedni sposób zbadał kości i stwierdził, że czaszka ma najwyżej 50 tys. lat, a kość szczęki pochodzi od orangutana żyjącego kilkadziesiąt lat wcześniej. Dawson pokrył kości chemiczną miksturą, by nadać im "stary" wygląd.

Brytyjczyk Ray Santilli ogłosił światu, że jest w posiadaniu nagrania z rzekomej autopsji kosmity zabitego w wypadku w Roswell, w 1947 r. Miał je mu przekazać emerytowany wojskowy operator kamery. Dopiero w 2006 r. przyznał się do samodzielnego nagrania pokazanego filmu. Nadal utrzymywał, że to oryginalne istnieje, ale jest po prostu w złym stanie technicznym, dlatego postanowił je odtworzyć.

To miał być najstarszy dowód życia ludzkiego na Ziemi. Japoński archeolog Shinichi Fujimura w 1981 najpierw pochwalił się odkryciem narzędzi sprzed 40 tys. lat. W roku 2000 stał się sławny na cały świat dzięki "odkryciu" kolejnych narzędzi, tym razem sprzed 600 tys. lat. Jeszcze w tym samym roku japońska gazeta opublikowała dowody jego oszustwa (m.in. zdjęcia pokazujące jak zakopuje narzędzia, by potem je na nowo odkopać w glorii odkrywcy). Przeprosił i wytłumaczył, że coś go opętało.

Na tego stwora dał się nabrać nawet "National Geographic". Rzekomo brakujący łańcuch w ewolucji od dinozaurów mięsożernych do ptaków, archeoraptor okazał się być jedynie połączeniem szczątków dwóch różnych, choć żyjących dawno temu, stworzeń.

Ten olbrzymi człowiek znaleziony w ogródku w Cardiff miał ponad 3 metry wysokości. Był też żartem ateisty George'a Hulla spłatanym lokalnemu chrześcijańskiemu fundamentaliście głoszącemu, że na Ziemi żyły kiedyś olbrzymy. Bo tak jest napisane w Biblii.

Grupa uczniów z Bawarii przyniosła swojemu profesorowi historii naturalnej blisko 2 tys. kamieni z odciśniętymi śladami jaszczurek, ptaków, pająków ,a nawet kopulujących żab. Nauczyciel, Johann Beringer, wpadł na pomysł, że to skamieniałości powstałe podczas biblijnej powodzi. Nie wierzył, że uczniowie robią mu dowcip. Nawet napisał książkę o swoich teoriach. Gdy ukazała się książka, uczniowie przynieśli mu jeszcze jeden kamień. Było odciśnięte w nim jego własne nazwisko. Od tamtej pory kolekcję zaczęto nazywać "kłamiącymi kamieniami".

Niejaki Charles Redheffer miał zbudować urządzenie, które może poruszać się w sposób nieprzerwany. Sceptyczny mechanik Rober Fulton uznał, że wynalazca zmyśla. Dostrzegł dziwne chybotanie urządzenia i odkrył, że źródłem mocy poruszającej perpetuum mobile był siedzący na strychu człowiek który kręcił korbką.

Naukowcy z Lawrence Berkeley National Laboratory poprzez atakowanie ołowiu kryptonem mieli odkryć dwa nowe promieniotwórcze pierwiastki, ununoctium i livermorium. Badaczy pochwalił szef amerykańskiej Agencji Atomistyki. Problem w tym, że nikomu innemu nie udało się powtórzyć procesu według opisu, jaki dostarczyli. Pojawiły się oskarżenia, że dowody podłożono, a sukces był kłamstwem. A potem ktoś faktycznie odkrył owe pierwiastki i zdobył zasłużone uznanie.