Widzisz czarne "kropki" na śniegu? Nie panikuj. Wyjaśniamy

Nie są pasożytami ani prawdziwymi pchłami – nie gryzą, nie piją krwi i nie przenoszą chorób. Skoczogonki na co dzień żyją w ziemi, w ściółce leśnej (czyli w warstwie liści, igieł i resztek roślin) oraz pod korą drzew. Tam mają wilgoć i pożywienie. Jedzą głównie rozkładające się rośliny i grzyby, dzięki czemu pomagają naturze "sprzątać".

Zimą zwykle ich nie widać, jednak gdy temperatura lekko wzrośnie i zrobi się wilgotno, wychodzą na powierzchnię, a jasny śnieg sprawia, że rzucają się w oczy. Czasem można odnieść wrażenie, że leżący na ziemi śnieg dzięki nim się porusza, ale to tylko złudzenie.

O tej porze roku wychodzą z gleby, bo łatwiej im się poruszać i oddychać, a wilgoć jest dla nich bardzo ważna do życia. Śnieg nie jest dla nich celem samym w sobie — to raczej "przystanek", na którym przypadkiem można je dostrzec.

Pchły śnieżne potrafią przetrwać mróz, ponieważ mają w organizmie specjalne białka chroniące, które działają jak naturalny "anty­zamarzacz". Osobniki te przez długi czas uznawano za owady, dziś jednak zalicza się je do odrębnej grupy drobnych stawonogów.

Potrafią skakać. Robią to w widowiskowy, choć nieuchwytny dla ludzkiego oka (ze względu na szybkość) sposób. Wykorzystują specjalny "ogon" działający jak miniaturowa katapulta, który w ułamku sekundy wybija je w powietrze.

Nie atakują ludzi ani zwierząt, bo są bezbronne. Mimo to przetrwały miliony lat i są jednymi z najstarszych zwierząt lądowych na Ziemi. Naukowcy szacują, że pojawiły się około 400 milionów lat temu, w czasach, gdy życie dopiero zaczynało wychodzić z wody na ląd.

Były wśród pierwszych organizmów, które zasiedliły glebę, jeszcze zanim na Ziemi rozwinęły się lasy w znanej nam dziś formie. Dziś skoczogonki występują niemal na całym świecie – w lasach, na łąkach, w górach, a nawet w chłodnych rejonach północy. Ich obecność to naturalny element przyrody, a nie zagrożenie.