Żył 125 milionów lat temu. Odkryto nowy gatunek dinozaura
Naukowcy z Wielkiej Brytanii odkryli nowy gatunek dinozaura, wyróżniający się unikalnymi kolczastymi wyrostkami na ciele. Gatunek otrzymał nazwę Istiorachis macaruthurae i żył około 125 milionów lat temu na wyspie Wight, u wybrzeży południowej Anglii.
![Nowy gatunek dinozaura został odkryty na wyspie Wight [zdj. ilustracyjne]](https://v.wpimg.pl/NjM2YzExYQssUC9JagNsHm8IexMsWmJIOBBjWGpJfFp9Sm9NcFcoAyFXKx81F2ANP0cpGzIIYBohHTgKLFc4W2JWMAk1FC8TYlc0GCAcYVspBW5McUh7R3QDP0hoTChcLx87QnBAY1IuAW9Jcxt_WykAa1g4)
Najważniejsze informacje
- Odkrycie nowego gatunku dinozaura na wyspie Wight.
- Dinozaur charakteryzował się kolczastymi wyrostkami przypominającymi żagiel.
- Nazwa nawiązuje do żeglarki Dame Ellen MacArthur.
Odkrycie na wyspie Wight
Brytyjscy naukowcy dokonali niezwykłego odkrycia na wyspie Wight, gdzie zidentyfikowano nowy gatunek dinozaura. Istiorachis macaruthurae, bo tak go nazwano, żył 125 mln lat temu i wyróżniał się kolczastymi wyrostkami na grzbiecie i ogonie.
Dinozaur został zidentyfikowany przez dr. Jeremy’ego Lockwooda z Uniwersytetu w Portsmouth. Wyjątkowe wyrostki, przypominające żagiel, były dłuższe niż u innych znanych gatunków. Początkowo sądzono, że kości należą do innego gatunku, ale badania wykazały ich unikalność.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Turyści bagatelizują prądy wsteczne. "Wsysają do wody błyskawicznie"
Dr Lockwood wyjaśnił, że nazwa dinozaura pochodzi od słów „istiorachis” (grzbiet żagla) i „macaruthurae” (od nazwiska Dame Ellen MacArthur). Wyrostki mogły pełnić funkcję symboliczną, pomagając samcom imponować partnerkom lub odstraszać rywali.
W rozmowie z „Guardianem” Lockwood przyznał, że wyrostki mogły również służyć do regulacji temperatury ciała lub magazynowania tłuszczu. Jednak najbardziej prawdopodobna jest ich rola w interakcjach społecznych dinozaurów.
Odkrycie Istiorachis macaruthurae wzbogaca naszą wiedzę o różnorodności dinozaurów i ich adaptacjach. Wyspa Wight, znana z licznych znalezisk paleontologicznych, po raz kolejny potwierdza swoje znaczenie w badaniach nad prehistorią.
