9 idiotycznych decyzji Hitlera podczas II wojny światowej

Kiedy w maju 1940 roku niemieckie oddziały pancerne zbliżyły się na odległość 30 km do Dunkierki, Hitler zamiast kontynuować przez nikogo nie powstrzymywane natarcie wydał rozkaz, który w istotny sposób zaważył na dalszych losach wojny. Zatrzymał czołgi i akcję powierzył lotnictwu. Dzięki temu 330 tys. aliantów zostało ewakuowanych. Podobno Führer liczył na pokój z Londynem i nie chciał niszczyć wojsk brytyjskich, ale decyzja ta w perspektywie czasu dużo go kosztowała.

Atak w kwietniu 1941 roku na Jugosławię, a następnie Grecję, był wspaniałym zwycięstwem. Jego skutki były jednak fatalne dla całej kampanii. Opóźnił planowany atak na ZSRR, a to właśnie czasu Niemcom najbardziej wtedy zabrakło. Co prawda to bezsensowna decyzja Mussoliniego o ataku na Grecję skłoniła Hitlera do udzielenia pomocy sojusznikowi, ale to Führer podjął ostateczną decyzję wiedząc, że zmieni to jego plany.

Atak na Kretę w maju 1941 roku był bezsensownym trwonieniem sił, czasu i sprzętu, a jednak właśnie taką decyzję podjął Hitler - i to wbrew obiekcjom dowódcy floty admirała Ericha Raedera i niektórych członków Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu. Niemcy ponieśli poważne straty w walce o wyspę bez większego militarnego znaczenia.

Hitler od samego początku zamierzał podbić Związek Radziecki. Zniszczenie komunizmu i zdobycie dla Niemców nowej przestrzeni życiowej było jego głównym celem. Niemcy nie miały jednak odpowiedniego zaplecza, żeby prowadzić wojnę na dwa fronty. Ponadto zamiast uderzyć w jednym kierunku głównymi siłami, podzielił je na trzy grupy zmierzające do Mosky, Leningradu i Ukrainy. Pozbawione sił żadna z nich nie miała szans osiągnąć swojego celu.

Hitler miał szansę otrzymać pomoc od setek tysięcy Rosjan zmęczonych życiem pod komunistycznym reżimem. Gdyby wkroczył do Związku Radzieckiego w charakterze wyzwoliciela zostałby powitany jako wybawca. Zaślepiony swoją chorą ideologią traktował jednak Słowian jak podludzi, więc zamiast wolności czekały ich krwawe reperkusje. W takiej sytuacji miejscowa ludność była jego kolejnym problemem na drodze ku Moskwie.

Co prawda Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Japonii po ataku na Pearl Harbour, ale Hitler nie był w żaden sposób zobowiązany wypowiedzieć wojny Amerykanom. Uznał jednak, że to nieuniknione, nie chciał również narażać się sojusznikowi. W wyniku tej decyzji prezydent Roosvelt zyskał argument, by zaangażować się w wojnę także w Europie, co miało duży wpływ na ostateczny wynik.

Stalingrad był ważnym ośrodkiem przemysłowym i komunikacyjnym, ale jego zdobycie nie było kluczowe na froncie wschodnim. Niemiecka armia mogła po prostu ominąć miasto i podążać w stronę Kaukazu, co zresztą zalecali dowódcy. Hitler jednak postawił na swoim i postanowił zdobyć miasto nazwane imieniem Stalina, w wyniku czego 250 tysięcy ludzi i ogromne ilości sprzętu. Po tej klęsce Niemcy już się nie podniosły.

Erwin Rommel w lutym 1942 roku prosił Hitlera o trzy dywizje, co pozwoliłoby mu pobić Brytyjczyków, zająć Egipt i Palestynę, dotrzeć do pól naftowych Iraku i Iranu, a następnie połączyć się z niemieckimi oddziałami na Kaukazie. Znakomity plan, który postawiłby Rzeszę w znakomitej sytuacji, Hitler jednak nie zważał na żadne argumenty - wszystkie siły miały być kierowane do ZSRR. Zaślepiony nie widział, że zwycięstwo w Związku Radzieckim można osiągnąć z drugiej strony.

Hitler wierzył, że uderzenie sił alianckich w Normandii jest tylko podpuchą. Z tego powodu nie wydał rozkazu dywizjom pancernym by udały się w tamtym kierunku, ponieważ czekał na atak w Pas-de-Calais. Zanim zrozumiał, że popełnił błąd, było już za późno.