"Gimby nie znajo". Na ten widok łza się w oku kręci

Czas płynie nieubłaganie, technologia zawrotnie pędzi naprzód. Gadżety, które jeszcze 20 lat temu były obiektem pożądania, dziś nadają się wyłącznie do muzeum. Jak na przykład etui z filmami lub muzyką na płytkach. Każda najdrobniejsza rysa doprowadzała kolekcjonera do łez. Dlatego tak niechętnie pożyczali znajomym swoje "skarby".

To dopiero była moc. Ulubionego kawałka można było słuchać w nieskończoność, bez żmudnego przewijania taśmy.

Konspiracyjnie przekazywane na lekcjach karteczki, zastępowały dzisiejsze komunikatory w telefonie. Czasem wpadały w niepowołane ręce, czyniąc z jej autorki lub adresatki (nie czarujmy się, najczęściej wymieniały się nimi dziewczyny) obiekty klasowych plotek.

Jakiś geniusz wymyślił, że to świetna ozdoba dziecięcej fryzury. Nie przewidział jednak tego, że niegrzeczni chłopcy będą strzelać ciężkimi plastikowymi kulkami w głowy koleżanek. Co to był za ból...

Nie dość, że przewijało się je całe wieki, to na dodatek dostarczały chwil grozy, kiedy na ekranie pojawiało się takie zakłócenie.

Chyba każdy urodzony w latach 90. ma w albumie taką niepokojącą fotkę. Tła i rekwizyty, których używano do zdjęć miały wyglądać uroczo. Miały. W rzeczywistości efekt końcowy był jednak psychodeliczny.

Miał je każdy, choć nie wiadomo było, jak się nimi bawić. Za to wszyscy lubili patrzeć, jak się trzęsły. Jak wytłumaczyć fenomen tak bezużytecznej rzeczy?

Niby banalna zabawa, a potrafiła wciągnąć na długie godziny. Najczęściej dlatego, że guzik się zacinał i zmagania było trzeba zaczynać od nowa.