Tego się nie spodziewali. Fotopułapka nagrała niebezpieczny inwazyjny gatunek

Fotopułapki zostały celowo rozmieszczone na stanowiskach lęgowych żółwia błotnego. Przyrodnicy i muzealnicy chcieli dokładnie ustalić, jakie drapieżniki odpowiadają za plądrowanie i niszczenie gniazd tego chronionego, niezwykle rzadkiego w Polsce gadu. Wyniki monitoringu przyniosły jednoznaczną odpowiedź – jednym z głównych zagrożeń dla przyszłych pokoleń żółwi jest właśnie jenot.

Jenot z wyglądu może budzić bardzo sympatyczne skojarzenia. Puszyste futro i charakterystyczna "maska" wokół oczu sprawiają, że przypomina urokliwego szopa pracza. Eksperci ostrzegają jednak przed uleganiem temu pierwszemu wrażeniu.

Wygląd jenota z pewnością budzi w nas miłe skojarzenia, jednak nie dajmy się temu zwieść – ostrzegają pracownicy Muzeum Ziemi Chełmskiej im. W. Ambroziewicza w Chełmie.

Jenot to inwazyjny gatunek obcy, stanowiący poważne zagrożenie dla ekosystemów całej Unii Europejskiej. Jego naturalną ojczyzną jest Azja – przede wszystkim północno-wschodnia Syberia, Japonia, Korea oraz część Półwyspu Indochińskiego.

Do Europy trafił w XX wieku, kiedy został sprowadzony przez człowieka w celach hodowli futrzarskich. Zwierzęta te niezwykle szybko przystosowały się do nowych warunków, uciekały z ferm i zaczęły błyskawicznie kolonizować kolejne kraje. W Polsce po raz pierwszy na wolności jenota zaobserwowano już w 1955 r.

Dlaczego obecność tego drapieżnika tak bardzo niepokoi przyrodników? Jenot wywiera ogromny, negatywny wpływ na rodzimą faunę. Jest wszystkożercą o doskonałych zdolnościach łowieckich. Jego ofiarami padają przede wszystkim:

• ptaki (szczególnie te gniazdujące na ziemi) oraz ich jaja,
• płazy i gady (w tym wspomniane żółwie błotne),
• drobne ssaki.

Dla wrażliwej populacji żółwi błotnych, których gniazda są łatwym celem, obecność jenotów w okresie lęgowym oznacza ogromne straty.

Co gorsza, jenoty stanowią także bezpośrednie zagrożenie sanitarno-epidemiologiczne. Są one bowiem jednymi z głównych dzikich wektorów groźnych chorób – przede wszystkim wścieklizny oraz świerzbu, którymi mogą łatwo zarażać inne leśne zwierzęta, a także psy czy ludzi mających kontakt z naturą.