Najważniejsze informacje
- Badacze uznali pająka huntsman z Australii za najszybszego pajęczaka w badaniu laboratoryjnym.
- Naukowcy sprawdzili 236 osobników z 162 gatunków i uzupełnili wyniki danymi o kolejnych 96 gatunkach.
- Na tempo biegu wpływały nie tylko masa ciała, ale też długość nóg i sposób poruszania się.
Zespół z Uniwersytetu w Greifswaldzie w Niemczech i Imperial College London porównał ponad 160 żywych gatunków pająków z Wielkiej Brytanii, Australii, Ameryki Północnej i południowej Europy. Cytowane przez "Independent" badanie miało rozstrzygnąć spór o to, który pająk naprawdę biega najszybciej.
Najlepszy wynik uzyskał pająk z rodziny spachaczowatych (huntsman spider) – konkretnie: Heteropoda cervinad. Naukowcy wskazują, że osiągnął prędkość 3,59 m/s (ok. 12,9 km/h). Wcześniej za lidera uchodził marokański pająk flic-flac z wynikiem blisko 1,7 m/s (ok. 6,1 km/h), ale część ekspertów podważała, czy jego ruch można uznać za klasyczny sprint.
Co zagraża nam w Australii? "Trzeba brać to na poważnie"
Jak naukowcy mierzyli prędkość pająków?
Badacze zmierzyli maksymalną, utrzymywaną prędkość 236 osobników reprezentujących 162 gatunki. Do tego dołożyli opublikowane wcześniej dane o 96 kolejnych gatunkach. Każdego pająka ważono, a potem puszczano po kartkach A4 i A3 z siatką, obserwując bieg kamerami. Żeby zwierzęta nie uciekały po ściankach, naukowcy pokryli je ciekłą parafiną
Prędkość biegu wyraźnie rosła wraz z masą ciała, od minimum 0,018 m/s zmierzonego u pająka Maso sundevalli o masie 1 mg, do maksimum 3,59 m/s odnotowanego u pająka Heteropoda cervina - wskazali badacze, cytowani przez "Independent".
Nie tylko masa ciała miała znaczenie
Wyniki nie układały się jednak w prostą zależność. Badacze podali przykład dwóch gatunków o tej samej masie 200 mg: Calommata signata i Segestria florentina. Mimo podobnej wagi ich maksymalne prędkości różniły się aż 28-krotnie, co pokazało, że sam rozmiar nie tłumaczy wszystkiego.
Naukowcy zwrócili też uwagę na budowę ciała i styl poruszania. Szybki bieg częściej łączył się z relatywnie dłuższymi nogami, ale nie z ich smukłością. Znaczenie miało również to, czy pająk poluje na ziemi czy wśród liści oraz czy zwykle porusza się normalnie, czy odwrócony.
Naukowców zaskoczył również mały pająk Oonops pulcher ważący zaledwie 0,1 mg osiągnął prędkość 0,2 m/s. - Praktycznie się teleportował - powiedział badacz Imperial College London Shreyas Kuchibhotla, cytowany przez "Independent".
