Uśpili 30-letnią samicę rekina. To krytycznie zagrożony gatunek

Howie trafiła do Narodowego Akwarium Morskiego w 1998 r., gdy placówka w Plymouth rozpoczęła działalność. Początkowo przebywała w zbiorniku odwzorowującym środowisko Wielkiej Rafy Koralowej. Z czasem przeniesiono ją do części poświęconej Oceanowi Atlantyckiemu. Właśnie tam dorosła do imponującej długości – 2,7 m.

W ostatnim czasie opiekunowie zauważyli niepokojące zmiany w zachowaniu i kondycji samicy. Podjęto próbę interwencji medycznej, jednak samica żarłacza piaskowego nie zareagowała na leczenie. W tej sytuacji zdecydowano o jej uśpieniu.

Według szacunków zespołu miała niemal 30 lat. Śmierć zwierzęcia ich poruszyła. W pożegnalnym wpisie podkreślili, że Howie była "niezwykłą ambasadorką swojego gatunku" i pomogła obalić wiele mitów dotyczących ich życia.

Zespół jest bardzo zasmucony utratą tak wyjątkowej mieszkanki akwarium – czytamy w komunikacie Narodowego Akwarium Morskiego w Plymouth.

Podziękowano odwiedzającym za wsparcie i wyrozumiałość. Zapewnili, że dwa pozostałe żarłacze piaskowe, Ushaka i Mandela, nadal można oglądać w zbiorniku poświęconym Oceanowi Atlantyckiemu.

Dlaczego obecność Howiego miała tak duże znaczenie edukacyjne? Rekiny od lat budzą strach, tymczasem żarłacz piaskowy, mimo masywnej sylwetki i charakterystycznych, wystających zębów, nie jest z natury agresywny wobec człowieka.

Gatunek ten żywi się przede wszystkim rybami, ale poluje również na mniejsze rekiny i płaszczki. Człowiek nie jest jego naturalnym pokarmem. Obserwowanie Howie pozwalało zwiedzającym zobaczyć, że groźny wygląd nie musi oznaczać zachowania, którego się obawiają.

Howie obaliła również mit, że rekiny muszą nieustannie pływać, aby swobodnie oddychać. W rzeczywistości część gatunków potrafi aktywnie przepompowywać wodę przez skrzela, nawet gdy pozostaje w bezruchu.

Żarłacz piaskowy jest krytycznie zagrożony wyginięciem. Jednym z największych niebezpieczeństw są dla niego połowy komercyjne oraz przypadkowe chwytanie w sieci rybackie.

Problemem jest również powolne tempo rozmnażania. Samice wydają na świat zazwyczaj tylko jedno lub dwa młode w cyklu rozrodczym. Oznacza to, że odbudowa populacji po jej znacznym spadku może trwać bardzo długo.