Znaleźli ząb w rzece. To zmienia obraz historii

• Analiza izotopów tlenu, węgla i strontu w szkliwie zęba wskazuje na środowisko słodkowodne.
• Ząb znaleziono w osadach rzecznych formacji Hell Creek w Dakocie Północnej, bez towarzystwa fauny morskiej.
• Autorzy sugerują dużą elastyczność ekologiczną mosasaurów pod koniec kredy.

Badacze z Holandii, USA i Szwecji przebadali szkliwo zęba mosasaura z Dakoty Północnej, aby ustalić, w jakim środowisku żyło zwierzę. W materiale z formacji Hell Creek brakowało organizmów morskich, za to obok znajdowały się szczątki typowe dla rzek oraz ząb tyranozaura. Jak podaje PAP, wyniki wskazują, że mosadaur funkcjonował w wodach słodkich, co przeczy dotychczasowym wyobrażeniom o tych drapieżnikach.

Zespół zastosował podejście wielowskaźnikowe: porównano sygnatury izotopowe tlenu i węgla we frakcji węglanowej i fosforanowej szkliwa oraz stosunki 87Sr/86Sr. Taki zestaw markerów ma ograniczać ryzyko zafałszowania wyników przez diagenezę lub przemieszczenie szczątków po śmierci. Okaz oznaczono jako NDGS 12217 i znaleziono w kontekście rzecznym typowym dla Hell Creek.

Analiza korony sugeruje, że ząb można ostrożnie przypisać do Prognathodontini, grupy o masywnym uzębieniu. Na podstawie porównań z innymi znaleziskami z regionu naukowcy szacują długość zwierzęcia na ok. 11 m. Ważne jest także sąsiedztwo skamieniałości: brak fauny morskiej i obecność tej słodkowodnej podkreślają, że mamy do czynienia ze środowiskiem rzecznym, a nie reliktem zniesionym z wybrzeża.

Autorzy interpretują odkrycie jako dowód, że mosasaury wykazywały dużą elastyczność ekologiczną tuż przed wymarciem ok. 66 mln lat temu. W tle pojawia się hipoteza dotycząca Zachodniego Morza Wewnętrznego w Ameryce Północnej: spadek zasolenia w późnej kredzie mógł ułatwić dużym drapieżnikom wejście do ekosystemów rzecznych. To odkrycie poszerza zakres znanych nisz, które te gady mogły zajmować.

Artykuł naukowy opisujący analizy ukazał się w grudniu w "BMC Zoology" w modelu open access pod tytułem "King of the Riverside". Wśród autorów jest Melanie During z Wolnego Uniwersytetu w Amsterdamie. Badanie łączy dane izotopowe z morfologią, co wzmacnia wiarygodność wniosków i stanowi punkt odniesienia dla przyszłych prac nad środowiskami życia mosasaurów.

Źródło: PAP