#retro To oni ratują nam życie w górach. Nie ma odważniejszych

Źródło zdjęć: © PAP/ Stanisław Momot

10 sierpnia 2016, 13:17

1 / 10Trudno świętować

Jest pełnia lata, trudno więc oczekiwać od przewodników i ratowników górskich aktywnego świętowania. Choć 10 sierpnia wypada ich dzień, mają ręce pełne roboty. Czas na zabawę przyjdzie po sezonie. Tak było od 1952 roku, kiedy to w Zakopanem założono Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe. Nam łatwiej skorzystać z tej okazji i dlatego w cyklu #retro pokazujemy pracę tych dzielnych ludzi w latach 70. i 80. ubiegłego wieku. Sprzęt może był nieco słabszy, ale pasja i poświęcenie równie duże.

2 / 10Specjaliści

Nie każdy miłośnik gór - czując powołanie - może wstąpić do GOPR. Podobnie jak TOPR, jest organizacją zamkniętą. Ratownikiem GOPR-u można zostać dopiero po intensywnym szkoleniu, przejściu testów i zdaniu egzaminów kwalifikacyjnych. Sprawdzane są nie tylko umiejętności teoretyczne (jak wiedza medyczna czy topografia terenu), ale także kondycja fizyczna i umiejętność jazdy na nartach.

3 / 10Całodzienny obowiązek

Ratownicy GOPR-u muszą być gotowi ruszyć do akcji przez 24-godziny. Muszą być do dyspozycji przez wszystkie dni w roku.

4 / 10Sponsorzy

Ważnym źródłem środków GOPR są sponsorzy. Bez nich nie mieliby nowoczesnego sprzętu ratowniczego. Samochody terenowe, quady, skutery śnieżne, detektory lawinowe i GPS-y pomagają ratować życie.

5 / 10Przy pracy

Ratownicy znoszą rannego turystę po wypadku w Tatrach Wysokich. Zdjęcie z sierpnia 1973 roku.

6 / 10Stały problem

Największym problemem ratowników są bezmyślni turyści. Brak doświadczenia górskiego i wyobraźni może zabić. Także ratownika, bo uczestniczący w akcjach nierzadko muszą ryzykować własnym życiem, by pomóc innym.