Tych 10 rzeczy wynaleziono zupełnie do czego innego

Farmaceuta John Pemberton, podczas wojny secesyjnej, w której uczestniczył, uzależnił się od morfiny i kokainy, którymi był leczony. Aby uśmierzyć ból, przygotował napój na bazie orzeszków koli i liści koki. Sprzedawał go potem żołnierzom jako lekarstwo na ukojenie nerwów.

Substancja ta była kiedyś używana do czyszczenia tapet z sadzy w domach wyposażonych w kominki. Nosiła nazwę "Kutol". W połowie lat 50. jeden z magazynów opublikował pomysł na wykorzystanie substancji do produkcji ozdób choinkowych. Firma, której kondycja finansowa nie była wtedy najlepsza, podchwyciła temat. Zamieniła część detergentów na barwniki, dodała przyjemny zapach i zaczęła sprzedawać jako zabawki.

Aż do lat 20. XX wieku czarne sukienki noszono jedynie jako symbol żałoby. W 1926 roku Coco Chanel zaprezentowała swoją słynną "małą czarną". Sukienkę nazywano "Fordem Chanel", ponieważ były inspirowana samochodami amerykańskiej marki. Miała stać się tak powszechna jak one.

Jej prototyp stworzył Sir William Cubitt w 1818 roku. Wykorzystywała do pracy więźniów, którzy siłą mięśni mieli poruszać niekończące się schody młyna, by w ten sposób mielić ziarno.

W starożytnym Rzymie obcasy były znakiem wysokich urzędników. Wtedy też używali ich rzeźnicy, aby uniknąć brodzenia we krwi. W średniowiecznej Europie wysokie obcasy były przywilejem arystokracji. Powróciły w XX wieku stając się nieodłącznym elementem damskiej garderoby.

Wynaleźli ją w 1957 roku inżynierowie Alfred Fielding i Marc Chavannes. Pierwotnie miała być trójwymiarową tapetą z tworzywa sztucznego, ale nie przyjęła się. Później twórcy zauważyli, że materiał można z powodzeniem wykorzystać do pakowania.

W Mezopotamii poduszki były twarde i służyły do tego, aby podczas snu trzymać włosy i twarz z dala od robaków, które chodziły po łóżkach. Dopiero później zamieniono je na miękkie zagłówki służące wygodzie.

W połowie XIX wieku pracownicy rafinerii naftowych walczyli z woskowatą substancją, która gromadziła się w pompach olejowych. Brytyjski chemik Robert Chesebrough dostrzegł wtedy jej ciekawe właściwości. Po zrobieniu kilku badań doszedł do wniosku, że doskonale nadaje się do wielu rzeczy - od leczenia ran po czyszczenie dywanów.

W 1904 roku Thomas Sullivan, importer kawy i herbaty z Nowego Jorku chciał sprzedawać jej liście w bardziej atrakcyjny sposób. Umieścił herbatę w woreczkach z jedwabiu. Klienci uznali, że doskonale nadają się do jej parzenia. Sprzedaż gwałtownie wzrosła, a torebki stały się popularne.

Firma Pfizer wymyśliła Viagrę jako lek na zaburzenia rytmu serca. Później w badaniach klinicznych wykazano, że jest on pod tym względem bezużyteczny. Zaobserwowano jednak nietypowy efekt uboczny, mianowicie istotnie zwiększała przepływ krwi w "miednicy". Zaczęto sprzedawać ją jako syntetyczny afrodyzjak.