To może być największy egzoksiężyc. Krąży 73 lata świetlne od Ziemi

• W układzie CD-35 2722 odkryto obiekt o masie ok. 0,7 masy Jowisza.
• Ciało okrąża brązowego karła CD-35 2722 B w czasie ok. 170 dni.
• Naukowcy nie są zgodni, czy to planeta, czy egzoksiężyc.

Układ CD-35 2722 znajduje się 73 lata świetlne od Ziemi i stał się celem obserwacji Bardzo Dużego Teleskopu VLT należącego do ESO w Chile. Jak podaje PAP, centralnym obiektem systemu jest gwiazda o masie stanowiącej ok. 40 proc. masy Słońca, a wokół niej krąży brązowy karzeł.

To właśnie przy tym brązowym karle naukowcy znaleźli nowy obiekt. CD-35 2722 B ma masę 37 razy większą niż Jowisz, a odkryte ciało ma ok. 0,7 masy tej planety i obiega swojego gospodarza w ciągu ok. 170 dni. Zespół wykrył je metodą prędkości radialnych, analizując zmiany w widmie brązowego karła.

Największy problem pojawił się przy klasyfikacji. Nowy obiekt nie krąży bezpośrednio wokół gwiazdy, lecz wokół brązowego karła, więc układ przypomina pozycję znaną z księżyców w Układzie Słonecznym. Jednocześnie jego masa i rozmiary są typowe raczej dla gazowych olbrzymów niż dla skalistych satelitów.

Sytuację komplikuje sam status brązowego karła. To obiekt pośredni między planetą a gwiazdą, zbyt mały, by uruchomić syntezę wodoru do helu jak pełnoprawna gwiazda. PAP przypomina, że dla obiektów poza Układem Słonecznym nie ma dziś jednej powszechnie przyjętej definicji księżyca, dlatego badacze mówią o egzoksiężycach.

Astronomowie od lat próbują potwierdzić istnienie egzoksiężyców, ale wyniki są skromne. Wśród ponad 6 tys. odkrytych egzoplanet jest obecnie tylko kilka kandydatów na takie obiekty i żaden nie ma potwierdzenia z odpowiednią pewnością. Odkrycie z układu CD-35 2722 może więc okazać się jednym z ważniejszych tropów w tych poszukiwaniach.

Kolejnych danych badacze oczekują od teleskopu ELT budowanego przez ESO w Chile, niedaleko VLT na pustyni Atakama. Instrument o średnicy 39 metrów ma uzyskać pierwsze światło w 2029 r., a obserwacje naukowe rozpocząć w 2030 r. Wyniki obecnych badań opublikowano w czasopiśmie "Nature", a pierwszym autorem pracy jest Kevin Hoy.