W związku z nierzetelnym przeprowadzeniem funkcjonariusza podległego pod Komendanta Powiatowego Policji z Olsztyna, interwencji w dniu 7 kwietnia 2020 r. około godziny 17, oświadczam, iż jestem zawodniczką sztuk walki, przygotowuję się do zawodów w reprezentacji. W dniu interwencji przed godziną 17 wyjechałam z domu na rowerze, aby dojechać do sali treningowej w Olsztynie przy ul. Sikorskiego, gdzie trenuję. Z uwagi na wprowadzoną kwarantannę prowadzę treningi on-line. Mam własny klucz do Sali i korzystam z niej w określonych godzinach. Ponieważ przyjechałam przed czasem usiadłam na znajdującym się 50 metrów dalej murku, aby zaczekać. Wkrótce podjechali strażnik miejski z policjantką. Poinformowałam ich, że jadę do pracy. Na pytanie kim jestem podałam swoje dane, które zweryfikowali. Niestety, oni się nie przedstawili. Sprawdzili, że nie jestem poszukiwana i że nie podlegam obowiązkowi kwarantanny. Następnie wystawili mi mandat w kwocie grzywny 500 PLN - jak stwierdzili za chodzenie bez celu. Odmówiłam jego przyjęcia. Policjantka wezwała patrol policji. Przyjechał patrol drogówki. Policjant, który przedstawił się na nagraniu, zapytał mnie jak się nazywam. Wylegitymowałam się i dodałam, że odmawiam przyjęcia mandatu, bowiem nie przekroczyłam granic obowiązującego prawa. Wyjęłam telefon i rozpoczęłam nagrywanie sytuacji. Kiedy wyjmowałam telefon, policjant spytał mnie, po co mi telefon. Powiedziałam, że będę nagrywała. W tym momencie policjant przekraczając granice prawa złapał mój plecak, w którym były moje osobiste przedmioty związane z zaplanowanym treningiem. Aby ochronić moje prawa przed nieuzasadnionym i bezkarnym ich naruszeniem odruchowo chwyciłam go za rękę. Po to aby nie dotykał mojego prywatnego mienia. W efekcie tego zostałam przez niego przewrócona na ziemię i kolanem przycisnął mi kręgosłup sprawiając mi ból, który odczuwam do dzisiejszego dnia. Nie protestowałam i nie próbowałam się wyrywać, jedynie co prosiłam, żeby policjant przesunął kolano na pośladki, zaznaczając kolejny raz, że miałam złamany kręgosłup. Nadmieniam, że posiadam dokumentację o dwukrotnym wcześniejszym złamaniu kręgosłupa. Przyciskając mnie kolanem, nadal na kręgosłup, otworzył mój plecak i wyrzucił wszystkie moje rzeczy. Następnie zakuł mnie w kajdanki. Następnie przeszukał mój portfel. Po czym okazał mi torebkę z zawartością najprawdopodobniej roślinną. Na komendzie powiedziano mi, że była to ilość 0.014 grama i na tej podstawie przeszukali również moje mieszkanie. Oświadczam, że nigdy nie zażywałam żadnych nielegalnych substancji i ta torebka nigdy przy mnie nie była. Jestem gotowa do przeprowadzenia testów na wykrycie śladów narkotyków w organizmie, aby potwierdzić swoje słowa. Zostałam przewieziona do Komendy Powiatowej Policji. Powiadomiono moją matkę. Gdy przybyła do Komendy policjanci oczernili mnie mówiąc jej, że jestem naćpana. Nie przeprowadzono żadnych testów. Moje prywatne mienie niezbędne do treningów nie zostało mi zwrócone. Nadmieniam, że Oficer Prasowy KMP w Olsztynie podkom. Rafał Prokopczyk bezczelnie kłamie, że przystępując do interwencji zostałam poinformowana o jej podstawie prawnej. Prawdą jest natomiast twierdzenie, że przeszukania mienia osobistego dokonał policjant. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt. 5 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2020.0.360 t.j.) Policjanci wykonując czynności, o których mowa w art. 14, mają prawo: (…) dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania ładunku w portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, w razie istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary. Właściwe jest przypomnienie policjantom treści art. 14 tejże ustawy: 1. W granicach swych zadań Policja wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe w celu: 1) rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń; 2) poszukiwania osób ukrywających się przed organami ścigania lub wymiaru sprawiedliwości, zwanych dalej osobami poszukiwanymi”; 3) poszukiwania osób, które na skutek wystąpienia zdarzenia uniemożliwiającego ustalenie miejsca ich pobytu należy odnaleźć w celu zapewnienia ochrony ich życia, zdrowia lub wolności, zwanych dalej „osobami zaginionymi”. (…) 3. Policjanci w toku wykonywania czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności ludzkiej oraz przestrzegania i ochrony praw człowieka. (…) Należy nadmienić, że składający oświadczenie w imieniu policji podkom. Rafał Prokopczyk w jego dalszej części znów kłamie, że zostałam poinformowana o możliwości użycia wobec mnie środków przymusu bezpośredniego. Nic takiego nie miało miejsca. Natomiast prawdą jest że policjant przeprowadził kontrolę osobistą. Należy podnieść, że niezbędną przesłanką podjęcia czynności kontroli osobistej przez policjanta jest stwierdzenie przez niego zaistnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. Ustawodawca zróżnicował przesłanki umożliwiające legitymowanie i dokonywanie kontroli osobistej, o czym wielu policjantów nie wie, co jest skutkiem kształcenia ich do zawodu nie przez prawników, ale przez innych policjantów nieposiadających udokumentowanej wiedzy prawniczej. To tak, jakby porównywać leczenie zęba u dentysty a u kowala. Obydwaj usuną ząb, ale nie znaczy że kowal usunie ten właściwy. Dlatego, aby podnieść wiedzę policji, tj. poprawić to, czego nieprzygotowani merytorycznie do służby policjanci często nie wiedzą, pouczam panów policjantów, że sposób dokonywania kontroli osobistej precyzuje rozporządzenie wydane na podstawie art. 15 ust. 8 Ustawy o Policji. Zgodnie z normą zawartą w tym przepisie Kontrola osobista powinna być przeprowadzona z poszanowaniem godności osoby kontrolowanej, przez osobę tej samej płci. Ponadto obowiązkiem policjanta jest dopuszczenie do kontroli osoby trzeciej wskazanej przez osobę kontrolowaną. Odstąpienie od ww. reguł jest ściśle określone w niżej cytowanych przepisach i nie pozostawia policjantom dowolności interpretacji. Jedynie w przypadku wskazanym w § 16 ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów, mamy do czynienia z katalogiem otwartym przesłanek (zwrot „w szczególności”) dotyczącym sytuacji, w których kontrola musi być przeprowadzona niezwłocznie. Wtedy kontrola może być dokonana w dowolnym miejscu, przez policjanta odmiennej płci. Przesłanka niezwłocznego przeprowadzenia kontroli może być też podstawą odmowy uczestniczenia osoby trzeciej w kontroli, przy założeniu, że jej obecność utrudniałaby lub uniemożliwiałaby przeprowadzenie kontroli w sposób niezwłoczny. Przybliżmy treść przepisów rozporządzenia: § 2. 1. Policjant, który przystępuje do czynności służbowych (…) jest obowiązany podać swój stopień, imię i nazwisko w sposób umożliwiający odnotowanie tych danych, a także podstawę prawną i przyczynę podjęcia czynności służbowej. § 16. 1. Policjant przy przeprowadzaniu kontroli osobistej wykonuje kolejno następujące czynności: 1) określone w § 2 ust. 1 (…) 2) sprawdza zawartość odzieży osoby kontrolowanej i przedmioty, które znajdują się na jej ciele, nie odsłaniając przykrytej odzieżą powierzchni ciała; 3) sprawdza zawartość podręcznego bagażu oraz innych przedmiotów. które posiada przy sobie osoba kontrolowana; 4) odbiera osobie kontrolowanej posiadaną broń lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo przedmioty mogące stanowić dowody w postępowaniu lub podlegające przepadkowi; 5) legitymuje osobę kontrolowaną. 2. Kontrolę osobistą powinien przeprowadzać policjant: 1) tej samej płci, co osoba kontrolowana: 2) w miejscu niedostępnym w czasie wykonywania kontroli dla osób postronnych. 3. Jeżeli kontrola osobista musi być przeprowadzona niezwłocznie, w szczególności ze względu na okoliczności mogące stanowić zagrożenie dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia, może jej dokonać policjant płci odmiennej, także bez zachowania warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ze szczególnym uwzględnieniem art. 15 ust. 6 4. Osoba poddana kontroli osobistej może przybrać do tej czynności osobę przez siebie wskazaną. Policjant jest obowiązany dopuścić osobę wskazaną do udziału w czynności, chyba że jej obecność utrudniałaby lub uniemożliwiałaby przeprowadzenie czynności. 5. Policjant może przybrać do obecności przy kontroli osobistej osobę trzecią. jeżeli uzna to za konieczne dla uzyskania celu kontroli. Jak wynika z § 2 ust. 1 Rozporządzenia w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 Ustawy o Policji, policjant który chce przystąpić do czynności kontroli osobistej ma obowiązek wyjaśnić dlaczego jego zdaniem zaistniała przesłanka uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. Nie ma tutaj pola na dowolność, a przekroczenie uprawnień przez policjanta w tym zakresie może być przesłanką złożenia zażalenia do prokuratora na podstawie art. 15 ust. 7 Ustawy o Policji lub wystąpienie z powództwem cywilnym w związku z naruszeniem lub zagrożeniem naszych dóbr osobistych. Co więcej, policjant wykazał się totalną ignorancją obowiązujących norm regulujących przeprowadzanie interwencji, co jest winą osób przygotowujących go do służby i egzaminujących go. Policjant, aby mógł właściwie wykonywać nałożone na niego obowiązki ustawowe, powinien posiadać wiedzę w dziedzinie prawa, i to nie tylko prawa karnego. Nie bez znaczenia pozostaje znajomość przepisów postępowania administracyjnego. Policja w zakresie wskazanym przepisami prawa administracyjnego jest organem prowadzącym postępowanie administracyjne. Źródłem poznania zasad przeprowadzania postępowania administracyjnego są przepisy Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). Postępowanie administracyjne powinno się toczyć z poszanowaniem zasad sformułowanych w k.p.a. (tj. w szczególności zasady przestrzegania prawa materialnego i procesowego w postępowaniu - art. 7 k.p.a., zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej - art. 8 k.p.a., zasady informowania stron - art. 9 k.p.a., czynnego udziału stron w postępowaniu - art. 10 k.p.a., zasady przekonywania w postępowaniu administracyjnym - art. 11 k.p.a., szybkości postępowania - art. 12 k.p.a.), tym niemniej dla niniejszego zagadnienia kluczowego znaczenia nabiera zwłaszcza zasada wyrażona w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Podstawowym celem tego przepisu jest doprowadzenie do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.
