Widowiskowa koniunkcja na koniec lutego. Kiedy warto spojrzeć w niebo?

• Koniunkcja Księżyca z Jowiszem nastąpi 26–27 lutego; obiekty zbliżą się na ok. 4 stopnie.
• Faza Księżyca to ok. 75 proc., pełnia przypadnie 3 marca; całkowite zaćmienie nie będzie widoczne w Polsce.
• Nisko po zachodzie Słońca widać też Wenus, Saturna i Merkurego; obok Saturna jest Neptun (potrzebny teleskop).

Na koniec lutego na niebie będziemy mogli zaobserwować koniunkcję: Księżyc przejdzie blisko Jowisza, a całość rozegra się w sąsiedztwie jasnych gwiazd Bliźniąt, Kastora i Polluksa. Oba obiekty będą łatwe do znalezienia gołym okiem, a ich niewielki dystans na sferze niebieskiej doda wrażenia wspólnego "spotkania". Jak podaje Polska Agencja Prasowa, najlepszym czasem obserwacji będą wieczory 26 i 27 lutego.

Księżyc i Jowisz zbliżą się na ok. cztery stopnie kątowe, co oznacza, że bez trudu mieszczą się w polu widzenia lornetki. Naturalny satelita Ziemi będzie po ok. dziesięciu dniach od nowiu, z tarczą oświetloną w ok. 75 proc. To dobra faza do obserwacji detali, bo kontrast przy terminatorze (linii pomiędzy jasną a ciemną częścią księżycowej tarczy) pozwala łatwo wyłapać kratery i góry.

Warto przygotować prostą lornetkę albo niewielki teleskop, by wyciągnąć więcej szczegółów z obu obiektów. Już krótka sesja pokaże księżycową rzeźbę terenu oraz jasną tarczę Jowisza. W tym ustawieniu układ jest korzystny dla obserwatorów szukających pierwszych wrażeń bez specjalistycznego sprzętu.

Jowisz nawet w małym instrumencie odsłania pasy chmur, a obok jego tarczy można dostrzec cztery jasne "gwiazdki" w linii. To księżyce galileuszowe: Io, Europa, Kallisto i Ganimedes. Ich układ zmienia się z dnia na dzień, dlatego powtórne spojrzenie po kilkunastu godzinach ujawni inne położenia, a czasem zakrycia lub przejścia na tle planety.

Pełnia Księżyca przypadnie 3 marca. Tego samego dnia dojdzie do całkowitego zaćmienia, które nie będzie widoczne w Polsce. Informacja ta pomaga zaplanować obserwacje: w najbliższych dniach tarcza będzie jasna, ale wciąż sprzyjająca oglądaniu struktur wzdłuż terminatora, zwłaszcza przy umiarkowanym powiększeniu.

Dodatkowy smaczek szykuje się nisko nad zachodnim horyzontem tuż po zmierzchu. W jednej części nieba grupują się trzy planety: najjaśniejsza Wenus, a obok niej Saturn i Merkury. To potrójna koniunkcja widoczna na przełomie lutego i marca, atrakcyjna wizualnie przy czystym horyzoncie. Bardzo blisko Saturna znajduje się też Neptun, ale do jego dostrzeżenia potrzebny jest teleskop.

Terminy i szczegóły koniunkcji, zaćmień czy rojów meteorów można odnaleźć w darmowym "Almanachu astronomicznym na rok 2026" przygotowanym przez Polskie Towarzystwo Astronomiczne. Pomocne są również programy komputerowe, np. darmowe Stellarium, oraz aplikacje mobilne, które generują wygląd nieba dla dowolnego miejsca i chwili. Warto też śledzić seanse w planetariach stacjonarnych i mobilnych, które co miesiąc przeglądają najciekawsze zjawiska.

Źródło: PAP