Złapali go Rosjanie. Dramatycznie schudł, był bity, marzył o śmierci

Od początku rosyjskiej inwazji na Ukrainę oba kraje przeprowadziły wymianę więźniów ponad 50 razy. W wyniku tych działań uwolniono ponad 3 tysiące Ukraińców, w tym Oleksija Anulię. Trzydziestoletni mężczyzna obecnie dochodzi do siebie po operacji barku na oddziale chirurgii urazowej.

Przez 10 miesięcy był jeńcem wojennym przetrzymywanym w Rosji. Mężczyzna był wychudzony, nie miał wielu zębów, jego ciało na nogach gniło, kilka kości miał połamanych. Anulia, były mistrz kickboxingu, stracił znaczną masę mięśniową. Mimo upływu roku nadal boryka się z problemami zdrowotnymi.

Oleksiy Anulia pracował jako ochroniarz ukraińskiego oligarchy. Po rozpoczęciu rosyjskiej inwazji, zgłosił się do służby wojskowej, aby bronić kraju. Na początku marca był w Łukaszówce, wypatrywał wojsk wroga. "Naszą misją była ochrona wioski, aby ludność cywilna mogła kontynuować ucieczkę polną drogą" - powiedział w rozmowie z "Der Spiegel".

Niestety, został pojmany przez czterech rosyjskich żołnierzy. Zabrali mu nóż, zegarek, telefon. "Kiedy przybył ich dowódca, kazano mi zdjąć płaszcz. Pod spodem zobaczyli moje rany i podarty mundur – i zrozumieli, że jestem żołnierzem, wrogiem, Ukraińcem" - opowiada Anulia.

Czytaj także: Ataki terrorystyczne w Rosji. Sprawca opublikował film

Żołnierze zaprowadzili go do starego gospodarstwa niedaleko granicy z Białorusią. Związali, pobili i zgwałcili. "Wrócili następnego ranka. Związali mi ręce kablem i podciągnęli pod sufit. I tam zawisłem. Niedługo potem nie czułem już rąk. Zrobiły się fioletowe" - wspomina 30-latek.

Spędził 40 dni w areszcie w Kursku. Później trafił do Kolonii Karnej nr 1 w Donskoju koło Tuły. "Strażnicy bili nas pałkami i paralizatorami. Powiedziano nam, że musimy oddawać mocz do kanistra, ale na rosyjskiej ziemi nie pozwolono nam go opróżnić. Ktokolwiek napełnił kanister, musiał to wypić" - powiedział Oleksiy Anulia w rozmowie z "Der Spiegel".

Strażnicy nazywali pojmanych jeńców "faszystami" i mówili: "Zorganizujemy wam wasz własny Auschwitz".

W nocy modliłam się, żeby nie dożyć następnego dnia. Moje serce biło 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. Ciągle oczekiwałam, że otworzą celę, będą mnie bić, dusić, upokarzać. Na korytarzu zawsze ktoś krzyczał. Kiedy patrzyłem na współwięźniów, widziałem strach w ich oczach - wspomina Oleksiy Anulia.

Wspomnienia z więzienia są wstrząsające. Któregoś razu został zmuszony do żucia brudnych skarpetek przez trzy godziny. Wyrwali mu zęby dla zabawy. Czternaście razy siadał na krześle elektrycznym.

Czytaj także: Niepokojące informacje dla Rosji. Grozi jej wzrost przestępczości

Potem przeniesiono go do celi karnej. Żywił się pastą do zębów ze śmieci, żuł papier toaletowy, żeby walczyć z głodem. Na podwórku zbierał dżdżownice. Któregoś razu udało mu się złapać szczura.

W końcu wraz z innymi jeńcami wojennymi, został wymieniony.

- Byłem wolny, ale nic nie czułem. Żadnej radości, żadnej złości. Moja rodzina przyjechała tego samego dnia. Żona do ostatniej chwili nie wierzyła, że ​​zostałem zwolniony. Mój syn, obecnie pięcioletni, nie poznał mnie. Moja starsza córka płakała, kiedy widziała, jaki jestem wychudzony - powiedział 30-latek w rozmowie z niemieckim tygodnikiem "Der Spiegel".

Przed uwięzieniem Oleksiy Anulia ważył 102 kg. Schudł 40 kilo. "Miałem złamany nos, zwichniętą szczękę. Złamał mi się obojczyk i osiem żeber. W niektórych miejscach moje gnijące nogi zrobiły się czarne. Kiedy zobaczyli ich lekarze obozowi, posadzili mnie na wózku inwalidzkim i zawieźli do szpitala" - dodaje.

Przez sześć miesięcy leczono go w szpitalach ukraińskich, a w Izraelu i na Łotwie przez cztery miesiące.

Czytaj także: Szok i rozpacz. Pokazali, co działo się w szatni Polaków