Żona dyplomaty zakażona ebolą. Konieczna była ewakuacja

• Kobieta zachorowała po podróży do Demokratycznej Republiki Konga przez Ugandę.
• Jej mąż, szwajcarski dyplomata, został ewakuowany razem z nią i nie ma objawów zakażenia.
• Leczenie przejęła szwajcarska placówka przygotowana do terapii gorączki krwotocznej Ebola.

Minister zdrowia Nigerii Muhammad Ali Pate przekazał w serwisie X, że stan zdrowia pacjentki znacznie się poprawił. Kobieta została ewakuowana do Szwajcarii wraz z mężem, który nie wykazuje żadnych objawów zakażenia.

Jak podaje PAP, przed zachorowaniem kobieta podróżowała do Demokratycznej Republiki Konga przez Ugandę. W DRK od maja trwa epidemia eboli, natomiast w Ugandzie latem odnotowano 20 przypadków zakażenia.

W Szwajcarii od 2019 r. funkcjonują dwa szpitale uniwersyteckie dysponujące wyposażeniem umożliwiającym leczenie chorób takich jak gorączka krwotoczna ebola. Placówki znajdują się w Zurychu i Genewie.

W Szwajcarii leczono już wcześniej dwóch pacjentów, którzy zarazili się wirusem ebola w Afryce. Było to w 1995 i 2014 r. Obaj przeżyli – wynika z informacji szwajcarskiego urzędu zdrowia publicznego, na które powołuje się portal Swiss Info.

Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) poinformowała, że w Demokratycznej Republice Konga nadal utrzymuje się wysoka transmisja wirusa Ebola. Potwierdzono tam 9704 przypadki zakażenia, w tym 4687 zgonów. W Kenii odnotowano dziewięć przypadków, a w sierpniu WHO ogłosiła, że Uganda jest wolna od tej choroby.

Ebola przenosi się przez bezpośredni kontakt z płynami ustrojowymi zakażonych osób, zarówno żywych, jak i zmarłych. Objawy mogą wystąpić w ciągu 2–21 dni od zakażenia, przy czym okres inkubacji najczęściej wynosi 8–10 dni.

Pierwsze objawy eboli mogą pojawić się nagle. Najczęściej są to gorączka, silne osłabienie, bóle mięśni i głowy oraz ból gardła. W miarę rozwoju choroby mogą wystąpić wymioty, biegunka, bóle brzucha i wysypka. W cięższych przypadkach dochodzi również do zaburzeń pracy wątroby i nerek, a u części pacjentów pojawiają się krwawienia wewnętrzne lub zewnętrzne. Jak podkreśla WHO, krwawienia nie występują u wszystkich zakażonych i zwykle pojawiają się w późniejszym stadium choroby.