Rosjanie to mieli pomysły. Teraz to tylko kupa złomu

Powstały zaledwie 32 egzemplarze Tritona. Łódź podwodna, służąca do wykonywania rekonesansu lub transportowania nurków, mogła zostać zwodowana przez każdy dźwig, który miał udźwig przynajmniej dwóch ton.

Kadłub Tritona wykonany był ze stopu aluminiowo-magnezowego. Pojazd zasilał silnik o mocy 3,4 KW. Łódź mogła być przewożona zarówno samolotem, jak i koleją lub ciężarówką.

Dwuosobowy batyskaf powstał w późnych latach 50. Jego wygląd był mocno zainspirowany tzw. żywymi torpedami z czasów drugiej wojny światowej - włoskimi Maiale oraz brytyjskimi typu Chariots. Zarówno na rufie, jak i na dziobie znajdowały się wirniki.

Triton nie był tylko prototypem - używano go aż do końca lat 80. Wtedy to część egzemplarzy została zezłomowana, część trafiła do muzeów, a także w ręce prywatnych kolekcjonerów.

Złośliwi śmieją się, że niejeden rosyjski oligarcha ma Tritona w przydomowym garażu nad jeziorem, gotowego do włączenia, jeśli przyszłaby potrzeba natychmiastowej ucieczki z kraju.

Stare Tritony nie spełniały wymagań bezpieczeństwa, w związku z tym skonstruowano udoskonalony model łodzi. Rozpędza się on do 6 węzłów, może przebywać pod wodą do 6 godzin, a jego maksymalne zanurzenie to 40 metrów. Jest bliźniaczo podobny do starego Tritona-1M.

Teraz wygląda jak kupa złomu, ale kiedyś był diabelnie niebezpieczny. Ten miniaturowy Triton-1M stoi na dziedzińcu jednego z wielu rosyjskich muzeów poświęconych broni i militariom.