Najgorsza śmierć. Zginęli tak, jak załoga Titana

Wizja śmierci załogi Titana nie jest przyjemna, ale ich bliscy mogą pamiętać o tym, że nie cierpieli - śmierć ponieśli natychmiast.

Znacznie gorzej wyglądała sytuacja załogi pracującej przy platformie wydobywczej Byford Dolphin w 1983 roku. Z 6 osób przeżyła tylko jedna - Martin Saunders. Wszyscy na co dzień pracowali około 300 metrów pod poziomem morza. Na takiej głębokości do oddychania potrzebne jest sprężone powietrze, które rozpuszcza azot we krwi.

Czytaj także: "Oddałam mu miejsce". Wstrząsające wyznanie matki 19-latka z "Titana"

Do zanurzenia na taką powierzchnię używany jest tzw. dzwon nurkowy. To on oddzielał kabiny, w których przebywali nurkowie, od ogromnego ciśnienia wody na zewnątrz. Jednak 5 listopada William Crammond, który tak jak Saunders zajmował się otwieraniem i zamykaniem dzwonu nurkowego, otworzył go zbyt wcześnie - zanim zamknięto drzwi do kabin.

W tym momencie obszar, w którym przebywała załoga, spadł z dziewięciu atmosfer do jednej - natychmiast. Zwykle nurkowie do bezpiecznego wynurzenia z takiej głębokości potrzebują kilku dni.

Czytaj także: Titana sterowano padem. Rynek reaguje na tragedię na Atlantyku

Gwałtowne obniżenie ciśnienia sprawiło, że azot we krwi nurków zamienił się w bąbelki, skutecznie gotując ich od wewnątrz. Jeden z mężczyzn pod wpływem ciśnienia został "wessany" przez 60-centymetrowy otwór.

Jego ciało zostało rozczłonkowane i pod wpływem ciśnienia rozrzucone dookoła kapsuły. Crammond zginął po tym, jak uderzył go dzwon nurkowy.

Przeżył jedynie Saunders. Wyszedł z tego ze zniekształconą twarzą i wrócił do domu jako człowiek niezdolny do pracy. Nie dostał ani grosza za to, co robił na platformie. Ponad 20 lat walczył o odszkodowanie od rządu norweskiego. Nadal jednak żyje z poczuciem winy i zastanawia się, dlaczego to właśnie on przeżył.

Czytaj także: Ostatnie zdjęcie "Pana Titanica". Paul-Henri Nargeolet przed wejściem na pokład Titana