Niemieckie gazety po ataku na Iran. "To nie nasza wojna ani NATO"

• Niemieckie dzienniki krytykują prezydenta USA za działania wobec Iranu i presję na NATO.
• "To nie jest nasza wojna i to nie jest wojna NATO" – podkreśla komentarz "FAZ".
• "Tagesspiegel" dopuszcza wielonarodową eskortę cywilnych tankowców w Ormuz jako misję ochronną.

Niemieckie redakcje zgodnie akcentują dystans wobec eskalacji w Zatoce Perskiej i presji na sojuszników w sprawie cieśniny Ormuz. W analizach wskazują, że Europa nie była włączona w planowanie działań, a teraz słyszy wezwanie do wsparcia. Jak podaje Polska Agencja Prasowa, komentarze z największych tytułów – od "Sueddeutsche Zeitung" po "Frankfurter Allgemeine Zeitung" – zderzają się w jednym punkcie: to spór, do którego NATO nie powinno być wciągane bez jasnych podstaw traktatowych.

"Sueddeutsche Zeitung" przypomina, że NATO to sojusz obronny i zobowiązania uruchamia atak na członka, nie ofensywę poza prawem międzynarodowym. Publicysta Joachim Kaeppner wskazuje dylemat: zależność Europy od ochrony USA wobec Rosji i wsparcia dla Ukrainy. Proponuje transakcję polityczną – udział europejskich okrętów w ochronie szlaku w zamian za twarde sankcje wobec Moskwy lub gwarancje dla Kijowa. W tle powraca pytanie, na jakich warunkach Europa w ogóle angażuje się w misje morskie.

"Frankfurter Allgemeine Zeitung" akcentuje, że wezwanie do wsparcia w Ormuz to de facto przyznanie, iż supermocarstwo nie udrażnia kluczowego szlaku samodzielnie. Pada mocne stwierdzenie o braku podstaw do traktowania sytuacji jak sprawy NATO. Jednocześnie komentator sugeruje, że lekcja z kryzysu jest szersza: ograniczyć zależność nie tylko od surowców, lecz również od amerykańskiej tarczy, by móc odpowiadać na presję z pozycji własnej suwerenności.

"Stuttgarter Zeitung" używa najtwardszych ocen pod adresem Białego Domu, wzywając przywódców państw Sojuszu do asertywności. W tym ujęciu europejskie stolice nie powinny dawać się stawiać w roli wykonawców cudzych decyzji. Odmienny akcent kładzie stołeczny "Tagesspiegel", który przypomina gospodarcze znaczenie cieśniny Ormuz i proponuje międzynarodową eskortę tankowców jako działanie ochronne, bez wejścia do wojny. To rozróżnienie – między operacją bezpieczeństwa a udziałem w konflikcie – przewija się przez cały spór.

W komentarzu Stephana-Andreasa Casdorffa pojawia się teza o braku planu na pokój i o kosztach gospodarczych, które spadną na innych. "Niemcy są krajem eksportu, uzależnionym od stabilnych łańcuchów dostaw i dlatego nie mogą się wycofać w nadziei, że inni rozwiążą problem" – pisze Casdorff.

Wspólnym mianownikiem analiz pozostaje wezwanie do większej sprawczości Europy. Część tytułów widzi przestrzeń do warunkowego zaangażowania na morzu, inne odrzucają presję na NATO i wskazują na ryzyko legitymizowania działań bez mandatu. Z komentarzy przebija jedno: im poważniejsze konsekwencje w handlu i bezpieczeństwie, tym pilniejsze ograniczanie zależności oraz wypracowanie europejskich narzędzi reakcji na kryzysy. To ma umożliwić decyzje oparte na interesie wspólnoty, a nie na zewnętrznym szantażu.