Ptaki zaczęły milknąć. Wiadomo, co za tym stoi

• Koniec sezonu lęgowego sprawia, że samce nie muszą już oznaczać rewir śpiewem.
• W lipcu i sierpniu ptaki przechodzą pierzenie i ograniczają aktywność podczas upałów.
• Najwcześniej odlatują m.in. siewkowce, jerzyki i młode czajki.

Choć dla ludzi lato dopiero nabiera tempa, w świecie ptaków wiele spraw jest już zamkniętych. Jak podają media, u większości gatunków sezon lęgowy dobiega końca, pisklęta są odchowane, a samce nie muszą już śpiewem bronić rewiru. Dlatego poranny gwar słabnie wcześniej, niż wielu obserwatorów się spodziewa.

Jak wskazuje serwis Twoja Pogoda, na ciszę wpływa też pierzenie, które przypada głównie na lipiec i sierpień. Ptaki zrzucają wtedy stare pióra i wyrastają im nowe, przez co latają mniej sprawnie i łatwiej mogą paść ofiarą drapieżników. Zamiast zwracać na siebie uwagę głośnym śpiewem, wybierają ukrycie w gęstwinie i ograniczają aktywność.

Powodem cichnącego świergotu ptaków bywają również wysokie temperatury. Jak podkreśla serwis Twoja pogoda, upalne dni ptaki oszczędzają siły, żeby nie dopuścić do przegrzania, dlatego rzadziej latają i mniej się odzywają. Wiele gatunków przestaje też funkcjonować w parach i zaczyna tworzyć większe stada, w których donośny śpiew zastępują krótkie sygnały kontaktowe i ostrzegawcze.

W tym samym czasie ruszają pierwsze migracje z Polski. Do najwcześniejszych wędrowców należą siewkowce, między innymi łęczaki, bataliony i brodźce. Ptaki z podmokłych łąk i bagien kończą lęgi szybko, a już pod koniec czerwca młode potrafią radzić sobie same. Potem zaczynają się sejmiki przedodlotowe i przygotowania do lotu aż do Afryki.

W drugiej połowie lipca z polskiego nieba znikają też jerzyki, silnie związane z miastami i budynkami. To gatunek, który niemal całe życie spędza w powietrzu, tam też je i śpi. Po udanych lęgach jerzyki ruszają wcześnie w stronę Afryki, bo nie muszą zostawać dłużej i mogą uniknąć rywalizacji o pokarm.

Wcześnie przemieszczają się również czajki, szczególnie młode osobniki. Już w lipcu opuszczają rodzinne tereny i kierują się ku Europie Zachodniej. Według doniesień znaczenie mają tu nie tylko rytm sezonu, lecz także zmiany środowiska: intensywne rolnictwo, susza i mniejsza liczba owadów, które utrudniają żerowanie na polach i wilgotnych łąkach.