Generuje demencję. Już 30-latkowie mają problem
Demencja to stan, który dotychczas kojarzył się głównie z podeszłym wiekiem. Niestety staje się coraz bardziej powszechnym zjawiskiem także wśród osób młodszych. Prognozy Światowej Organizacji Zdrowia są niepokojące - szacuje się, że do roku 2050 liczba osób cierpiących na tę chorobę wzrośnie do 135 mln. Jakie są czynniki ryzyka jej wczesnego wystąpienia?
Naukowcy wskazują czynniki, które prowadzą do demencji
Badania dotyczące demencji
Badania przeprowadzone przez zespoły naukowe z Uniwersytetu w Exeter i Uniwersytetu Maastricht potwierdzają, że już osoby 30-letnie mogą doświadczać pierwszych objawów demencji. Aby lepiej zrozumieć przyczyny tego stanu rzeczy, naukowcy podjęli się analizy szeregu czynników - genetycznych, środowiskowych oraz związanych ze stylem życia - wpływających na rozwój choroby.
Zobacz także: Czerwona flaga. Ostrzega o demencji
W badaniu, którego wyniki zostały opublikowane w czasopiśmie "JAMA Neurology" wzięło udział 350 tysięcy ochotników w wieku poniżej 65 lat. Naukowcy zidentyfikowali dzięki nim aż 15 kluczowych czynników, które znacząco przyczyniają się do rozwoju wczesnej demencji.
Czynniki ryzyka wczesnego rozwoju demencji
Do czynników ryzyka należą:
- palenie tytoniu,
- używanie alkoholu,
- samotność,
- cukrzyca,
- depresja,
- niedociśnienie ortostatyczne,
- niski status społeczno-ekonomiczny,
- niskie wykształcenie,
- niedobór witaminy D,
- uszkodzenie słuchu,
- niższa niż przeciętna siła uścisku dłoni,
- wysoki poziom białka C-reaktywnego (CRP),
- przebyty udar,
- choroby serca,
- gen apolipoproteiny E.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Demencja w wieku 31 lat
Objawy demencji
Do objawów demencji należą:
- zmiany w zachowaniu (pobudzenie, agresja, depresja, lęk i apatia, wycofanie społeczne, nieadekwatność reakcji, impulsywność i inne zachowania, które nie występowały wcześniej),
- utrata pamięci,
- zmiany w zdolnościach ruchowych (np. trudności w podnoszeniu nóg), problemy z nawigacją w przestrzeni,
- trudności z koncentracją,
- trudności w wykonywaniu znanych codziennych zadań (np. dezorientacja w kwestii drobnej zmiany podczas zakupów),
- problemy z komunikacją (trudności w znajdowaniu odpowiednich słów, problemy z budowaniem zdań, niemożność "nadążenia" za interlokutorami),
- mylenie się co do czasu i miejsca,
- zmiany nastroju,
- trudności w planowaniu, organizowaniu i rozwiązywaniu problemów,
- nagła niezdarność, zaburzona świadomość przestrzenna i nieprawidłowa ocena odległości.
Kiedy objawy są trwałe i nie można ich przypisać innemu schorzeniu medycznemu lub psychicznemu, mogą zaalarmować właśnie o tej chorobie. To ważne, by tych objawów nie bagatelizować. Pacjenci, którzy nie są świadomi swojej choroby, często nie otrzymują odpowiedniej opieki i wsparcia. Brak diagnozy i leczenia może prowadzić do szybszego postępu choroby i zwiększać ryzyko powikłań, takich jak depresja czy izolacja społeczna.
