Naukowcy z UMK pojechali do Turcji. Niezwykłe odkrycie

W badaniach najstarszego wraku na świecie uczestniczyli dr hab. Andrzej Pydyn, prof. UMK, dr Mateusz Popek oraz student Szymon Mosakowski z Centrum Archeologii Podwodnej UMK. Naukowcy odkryli wrak statku z epoki brązu u wybrzeży Turcji.

Czytaj także: 32-letni Darek odczuwał ból w kolanie. Diagnoza była wstrząsająca

Największe wrażenie robi wiek tego znaleziska. Jeśli nie jest najstarszym, to jednym z najstarszych wraków. Potwierdza bardzo wczesną złożoną skalę handlu miedzią. Myślę, że dalsze analizy mogą dodatkowo zwiększyć wartość tego odkrycia - mówi dr hab. Andrzej Pydyn, prof. UMK.

Jak dodaje naukowiec, systematycznie eksplorowanie tego miejsca zaowocuje odkrywaniem innych zabytków, które zwiększą wiedzę na temat wraku.

Czytaj także: Znawca spojrzał na Andrzeja Dudę. "To nie jest odpowiedni czas"

Głównym zadaniem naukowców było wykonanie dokumentacji, przede wszystkim fotogrametrycznej (odtworzenie kształtów, rozmiarów i wzajemnego położenia obiektów w terenie na podstawie fotogramów), modeli 3D dna i zabytków, które się na nim znajdowały oraz podjęcie tego, co widoczne.

Podstawowym zabytkiem na stanowisku są charakterystyczne sztaby miedzi w kształcie byczej skóry, z których każda waży około 20 kg. Do tej pory udało się wydobyć około 30 sztuk, a dużo więcej jest jeszcze pod wodą.

Czytaj także: Rydzyk obawia się inwigilacji? Chce ustrzec swoją uczelnię przed satanistami

Wstępne analizy pokazują, że miedź w warstwie powierzchniowej jest zanieczyszczona, że zawiera sporo, nawet do 10 proc., związków żelaza.

- Wydaje mi się, że jest to zanieczyszczenie związane z procesami depozycyjnymi - mówi prof. Pydyn. - Miedź, którą znamy z Uluburun, jest wyjątkowo czysta i podejrzewam, że ta z badanego wraku jest podobna, mimo iż wyraźnie starsza. Jesteśmy w trakcie analiz laboratoryjnych. Są tam też fragmenty naczyń brązowych. Sami jesteśmy ciekawi, co będzie pod ładunkiem miedzi, i czy w ogóle coś tam znajdziemy - dodaje.

Co ciekawe, wielu odkryć dokonano dzięki informacjom pochodzącym od poławiaczy gąbek. To profesja, która zanikła, ale wcześniej ludzie ci mieli własnego typu statki, własną subkulturę i ogromną wiedzę morską.

Większość odkryć w basenie Morza Śródziemnego, zwłaszcza jego wschodniej części, była możliwa dzięki sygnałom od poławiaczy gąbek - mówi prof. Pydyn. - Ten zawód zniknął z kilku powodów: pojawienia się gąbki syntetycznej, dużej liczby turystów, gdy okazało się, że ich wożenie jest znacznie bardziej dochodowe i bezpieczne oraz specyficznej choroby, która niszczyła gąbki śródziemnomorskie na dużą skalę.