Niezwykłe odkrycie polskich archeologów. Figurka ma ponad 7 tys. lat
Na stanowisku Bahra 1 w północnym Kuwejcie polscy archeolodzy odkryli glinianą figurkę sprzed 7 tys. lat oraz potwierdzili istnienie lokalnej produkcji ceramiki. Badania te rzucają nowe światło na wymianę kulturową między neolitycznymi społecznościami Arabii a kulturą Ubaid z Mezopotamii.
Stanowisko Bahra 1, położone na pustyni Al-Subiyah, jest jedną z najstarszych znanych osad na Półwyspie Arabskim, datowaną na połowę VI tysiąclecia p.n.e.
Od 2009 roku miejsce to jest badane przez kuwejcko-polską ekspedycję działającą z ramienia Kuwejckiej Narodowej Rady Kultury, Sztuki i Literatury (NCCAL) oraz Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego (CAŚ UW).
Jednym z najciekawszych odkryć jest precyzyjnie wykonana główka glinianej figurki. Jej charakterystyczne cechy, takie jak wydłużona czaszka, skośne oczy i płaski nos, są typowe dla figur kultury Ubaid pochodzącej z Mezopotamii.
Dalsza część artykułu pod materiałem wideo
Nawrocki kopiuje Trzaskowskiego? Brejza: krok w krok
Tego rodzaju artefakt znaleziono po raz pierwszy w regionie Zatoki Perskiej, co budzi pytania o znaczenie symboliczne i rytualne tej figurki dla społeczności zamieszkującej osadę Bahra 1.
Obecność tej figurki na naszym stanowisku stawia intrygujące pytania o jej przeznaczenie oraz symboliczne, a być może rytualne znaczenie, jakie mogła mieć dla społeczności zamieszkującej tę osadę – zauważa prof. Piotr Bieliński, cytowany przez CAŚ UW.
Kolejnym istotnym osiągnięciem jest potwierdzenie lokalnej produkcji ceramiki. Dotychczas na stanowisku odnajdowano dwa typy naczyń: importowane z Mezopotamii, związane z kulturą Ubaid, oraz tzw. Coarse Red Ware (CRW), ceramikę znaną z innych miejsc na Półwyspie Arabskim.
Najstarsze znane miejsce produkcji ceramiki?
Odkrycie niewypalonego glinianego naczynia oraz analizy przeprowadzone pod kierunkiem dr hab. Anny Smogorzewskiej z Wydziału Archeologii UW potwierdziły, że Bahra 1 jest najstarszym znanym miejscem produkcji ceramiki w regionie Zatoki.
Badania nad składnikami używanymi w produkcji ceramiki pozwoliły także na lepsze zrozumienie środowiska naturalnego w okolicach osady w czasach jej funkcjonowania. Analizy fragmentów naczyń, prowadzone przez dr hab. prof. UW Aldonę Mueller-Bieniek i dr. Romana Hovsepyana, wykazały obecność pozostałości roślinnych.
Wstępne wyniki wskazują na obecność dzikich roślin, zwłaszcza trzciny, w lokalnie wytwarzanej ceramice. Natomiast w importowanej ceramice zidentyfikowano pozostałości roślin uprawnych, takich jak jęczmień i pszenica – wyjaśnia dr Hovsepyan, cytowany w prasowym komunikacie.
Odkrycia te dostarczają kluczowych informacji dla badań nad wymianą kulturową między społecznościami neolitycznej Arabii a kulturą Ubaid. Umożliwiają lepsze zrozumienie interakcji między tymi regionami i wpływów, jakie kultury te na siebie wywierały.
Polskiej części ekspedycji na stanowisku Bahra 1 przewodniczy prof. Piotr Bieliński, a tegoroczny sezon odbył się pod kierunkiem dr Agnieszki Pieńkowskiej z CAŚ UW. Stronę kuwejcką reprezentuje Mohammad ben Redha, Sekretarz Generalny Departamentu Starożytności i Muzeów NCCAL.
