Piotr od 2 lat leży w szpitalu na Filipinach. Powrót do Polski kosztuje fortunę

Piotr Moczulski wyjechał do Azji na wymarzony urlop. Pobyt na Filipinach zakończył się jednak dramatem: 18 kwietnia 2024 r., około godz. 21 czasu filipińskiego, doszło do poważnego wypadku komunikacyjnego. Jak relacjonuje jego brat Tomasz Moczulski, Piotr wracał wieczorem z kolegą skuterem z górskiego rejonu, gdy z naprzeciwka nadjechał miejscowy kierowca. Pojazdy zderzyły się czołowo.

Miejsce zdarzenia było trudno dostępne, co — według rodziny — znacząco wydłużyło czas oczekiwania na karetkę i udzielenie pierwszej pomocy. - Czekali długo na karetkę. On bez tlenu czekał chyba około dwóch godzin. Później jeszcze załatwienie szpitala. Zanim dotarli do szpitala, to strasznie dużo czasu minęło – wspomina Tomasz Moczulski w rozmowie z serwisem WP abcZdrowie. W wyniku wypadku Piotr doznał licznych obrażeń wewnętrznych oraz obrzęku mózgu. Początkowo pozostawał w śpiączce. Choć później się wybudził, informacje przekazywane rodzinie nie dawały powodów do optymizmu.

Jak wskazuje serwis WP abcZdrowie, przy tak poważnym stanie konieczna jest ciągła opieka medyczna, a to generuje wysokie wydatki. Tomasz Moczulski informuje, że leczenie pochłonęło już ponad 300 tys. zł. Co miesiąc rodzina opłaca faktury na poziomie ok. 5 tys. dolarów, czyli w przybliżeniu 20 tys. zł. Do tego dochodzą koszty zatrudnienia opiekuna, który odwiedza Piotra co kilka dni, oraz regularne zakupy wyrobów medycznych — w tym pieluch. Rodzina ponosiła też wydatki związane z podróżami na Filipiny; bliskim udało się zobaczyć Piotra na miejscu trzy razy. Jak zaznacza brat poszkodowanego, mimo dotychczasowych wpłat wciąż pozostaje zadłużenie wobec szpitala rzędu ok. 400 tys. zł. Z powodu narastających kosztów uruchomiono zbiórkę na opłacenie leczenia i opieki. Najważniejszym celem pozostaje jednak zgromadzenie środków na sprowadzenie pacjenta do Polski.

Przez ponad dwa lata rodzina Moczulskiego próbowała uzyskać wsparcie w kraju. Brat poszkodowanego w rozmowie z WP abcZdrowie podkreślił, że wysłał wiele wiadomości i próśb, a kontaktował się m.in. z Kancelarią Prezydenta, Kancelarią Premiera oraz Ministerstwem Zdrowia. Z jego perspektywy przeszkodą są nie tylko pieniądze i logistyka transportu medycznego z odległego kraju, ale też kwestia dalszego leczenia po ewentualnym powrocie. Brat Piotra twierdzi, że gdy próbował równolegle organizować transport i szukać miejsca w polskim szpitalu, spotykał się z odmowami przyjęcia pacjenta.

Dodatkowym utrudnieniem stały się sprawy formalne związane z ubezpieczeniem zdrowotnym. Tomasz Moczulski wyjaśnia, że Piotr wyjeżdżał jako osoba ubezpieczona, ale po ponad dwóch latach poza Polską sytuacja stała się dużo bardziej skomplikowana. Według jego relacji usłyszał, że brat nie ma już ubezpieczenia, a jego uporządkowanie wymagałoby m.in. procedury ubezwłasnowolnienia i kolejnych formalności. Tomasz Moczulski nie ukrywa rozczarowania i ocenia, że instytucje nie mają gotowej ścieżki działania w takim przypadku, zwłaszcza że Filipiny są poza Unią Europejską.

Tomasz Moczulski wyjaśnia, że w filipińskiej placówce jego brat nie ma dostępu do rehabilitacji, która mogłaby poprawić jego stan. "Piotr nie ma tam takiej opieki i leczenia, które mógłby mieć w Polsce. Tutaj miałby większe szanse na zawalczenie o swoje życie" – podkreślił w opisie zbiórki.

Początkowo rozważano transport lotem komercyjnym, jednak ze względu na stan chorego okazało się to niemożliwe. – Wszystkie linie odmówiły. Piotr potrzebuje odrzutowca medycznego. Takiego, jaki poleciał po Klaudię – zaznacza brat.

Według informacji przekazywanych przez rodzinę koszt specjalistycznego transportu medycznego może wynieść około 270 tys. euro, czyli ponad milion złotych.

Przez ponad dwa lata Tomasz Moczulski próbował szukać pomocy w polskich instytucjach. – Od samego początku wysłałem już naprawdę mnóstwo maili. Jedna instytucja odsyła mnie do drugiej. Nikt nie chce pomóc – mówi.

Jak relacjonuje, zwracał się m.in. do Kancelarii Prezydenta, Kancelarii Premiera oraz Ministerstwa Zdrowia. Problemem okazały się nie tylko kwestie organizacyjne i finansowe związane z transportem medycznym z odległego kraju, ale również dalsza opieka nad pacjentem po jego ewentualnym powrocie do Polski. – Jak załatwiałem transport dla Piotra i starałem się załatwić szpital, żeby gdzieś można go było położyć, to tutaj w Polsce nawet nikt nie chce go przyjąć – twierdzi Tomasz.

Dodatkowym utrudnieniem jest kwestia ubezpieczenia zdrowotnego. Jak wyjaśnia brat chorego, Piotr wyjeżdżał z Polski jako osoba ubezpieczona, jednak po ponad dwóch latach pobytu za granicą sytuacja formalna stała się znacznie bardziej skomplikowana. – Powiedziano mi, że on już nie ma ubezpieczenia. Żeby załatwić mu ubezpieczenie w Polsce, musiałbym najpierw przeprowadzić procedurę ubezwłasnowolnienia, później starać się o kolejne formalności – mówi.

Mężczyzna nie ukrywa rozczarowania postawą państwowych instytucji. – Powiem szczerze, że instytucje polskie niechętnie pomagają i nie wiedzą, co w takiej sytuacji zrobić. Tłumaczą się tym, że gdyby to było w Unii Europejskiej, byłoby łatwiej, ale Filipiny to drugi koniec świata – dodaje.

Rodzina podejmowała również próby znalezienia tańszego rozwiązania na miejscu. Jedną z nich było przeniesienie Piotra z prywatnej placówki do szpitala publicznego na Filipinach. Jak relacjonuje Tomasz Moczulski, w maju filipińskie Ministerstwo Zdrowia wyraziło zgodę na taki krok. Dzięki temu rodzina mogłaby znacząco ograniczyć koszty hospitalizacji, płacąc jedynie za dodatkową opiekę pielęgniarską. Plan nie doszedł jednak do skutku. Mimo uzyskania zgody administracyjnej dwa publiczne szpitale odmówiły przyjęcia Polaka.

Obecnie kontakt z placówką, gdzie przebywa Piotr, jest utrzymywany na bieżąco, jednak – jak przyznaje Tomasz – personel coraz częściej daje do zrozumienia, że chciałby zakończyć wieloletnią hospitalizację pacjenta. – Oni wszystko robią, żebym go stamtąd zabrał. Potrzebują miejsca, bo mają naprawdę dużo takich pacjentów – opowiada.

Najbardziej jednak przeżywa sytuację schorowana matka mężczyzny. – Chciałbym, żeby po prostu mama też mogła przy nim być. On całe życie pomagał mamie. Był najmłodszy i ona najbardziej za nim tęskni – wyznaje Tomasz.

Mama Piotra ma ponad 70 lat i, jak relacjonuje jej syn, sama zmaga się z problemami zdrowotnymi. Rodzina dwukrotnie zabierała ją na Filipiny, by mogła zobaczyć Piotra, ale taka podróż jest dla niej ogromnym obciążeniem — zarówno fizycznym, jak i finansowym. Ostatni raz rodzina widziała Piotra na miejscu w styczniu ubiegłego roku. Od tego czasu kontakt odbywa się głównie przez prywatnego opiekuna, który przesyła zdjęcia i nagrania ze szpitala.

Dla mamy jest bardzo ważne, żeby wiedziała, że on czuje się bezpieczny. Zależy jej na tym, żeby opiekun przesyłał film, jak Piotr wygląda, jak się zachowuje. Wtedy mama się uspokaja – mówi Tomasz.

Rodzina nadal prowadzi zbiórkę na dalsze leczenie, opłacenie pobytu w szpitalu oraz transport medyczny do Polski. Jak podkreśla brat Piotra, każda wpłata przybliża ich do celu. – Ja wszystko mogę oddać, byle tylko on wrócił do mamy. Tylko na tym mi zależy – mówi.

Zbiórkę na leczenie Piotra można wesprzeć tutaj.

Do czasu publikacji artykułu zwróciliśmy się z pytaniami do Ministerstwa Obrony Narodowej oraz Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Manili. Poprosiliśmy m.in. o informacje dotyczące dotychczasowych działań podejmowanych w sprawie Piotra Moczulskiego oraz o stanowisko wobec sytuacji polskiego obywatela od ponad dwóch lat hospitalizowanego na Filipinach. Po otrzymaniu odpowiedzi zaktualizujemy materiał.