Przywieźli małą sarnę do schroniska. "Aż się wierzyć nie chce"

Wielu spacerowiczów, widząc samotnie leżącą w trawie drobną sarenkę, dochodzi do wniosku, że została ona porzucona przez matkę. To ogromny błąd. W rzeczywistości mamy do czynienia z naturalną taktyką obronną kóz (samic sarny).

Matka celowo zostawia swoje młode ukryte w bezpiecznym miejscu na kilka, a nawet kilkanaście godzin na dobę. Oddala się od niego, by nie przyciągać uwagi drapieżników swoim zapachem i wraca do malucha wyłącznie na czas karmienia. Warto też pamiętać, że młode sarny są z natury bardzo szczupłe i smukłe. Ich chuda sylwetka nie oznacza, że głodują – one po prostu tak wyglądają i nie potrzebują ludzkiej interwencji.

Pracownicy schroniska apelują o przestrzeganie jednej, kluczowej zasady: jeśli zwierzę nie jest ranne, nie dotykaj go i zostaw w spokoju.

Nawet jeśli sarenka leży:

• w wysokiej trawie,
• przy ogrodzeniu od strony łąki,
• na polu lub tuż przy ścieżce spacerowej

Najlepsze, co możesz zrobić, to oddalić się z tego miejsca. Ludzki zapach pozostawiony na ciele malucha może sprawić, że matka odrzuci swoje młode, co w praktyce oznacza dla niego wyrok śmierci.

Aż się wierzyć nie chce, że ludzie nie potrafią myśleć - załamują ręce pracownicy schroniska.

Na ludzką pomoc należy zdecydować się wyłącznie w skrajnych i ewidentnych przypadkach. Reaguj tylko wtedy, gdy:

• masz pewność, że matka sarny nie żyje (np. potrącił ją samochód),
• zwierzątko jest wyraźnie ranne, pokaleczone lub osłabione,
• maluch błąka się i głośno, rozpaczliwie piszczy przez dłuższy czas,
• koźlak znalazł się (jakimś cudem) w środku miasta i jest zdezorientowany.

O tym, jak dramatyczne w skutkach bywają ludzkie błędy, świadczy przypadek z Tarnobrzega. Do tamtejszego schroniska trafił maleńki koźlaczek – osesek, którego bezmyślnie zabrano z jego naturalnego środowiska. Choć maluch został szybko przekazany w odpowiednie ręce specjalistów, nie przeżył.

Czasami najlepszą i najbardziej odpowiedzialną pomocą, jaką możemy zaoferować dzikiej naturze, jest po prostu przejście obok i pozwolenie jej żyć własnym rytmem.