Spotkasz go w lesie cały rok. Tylko spójrz

Porek brzozowy, znany również jako Fomitopsis betulina, to gatunek grzyba nadrzewnego ściśle związanego z brzozą. Najczęściej rozwija się na drzewach osłabionych, obumierających lub już martwych.

Można go spotkać zarówno w środku lata, jak i zimą, gdy w lesie zalega śnieg. W przeciwieństwie do wielu grzybów kapeluszowych nie pojawia się sezonowo – jego owocniki utrzymują się na pniu przez wiele miesięcy.

Charakterystyczny wygląd sprawia, że porek brzozowy jest stosunkowo łatwy do rozpoznania. Ma kształt półkolisty lub przypominający poduszkę, wyrasta bezpośrednio z pnia i nie posiada wyraźnego trzonu.

Młode owocniki są jasne, kremowe, z czasem przybierają odcień beżowy lub brązowawy. Powierzchnia jest gładka, a spód porowaty. Najczęściej wyrasta pojedynczo, choć zdarzają się skupiska kilku owocników na jednym drzewie.

Grzyb ten jest szeroko rozpowszechniony w Europie, w tym w Polsce. Spotykany jest wszędzie tam, gdzie rosną brzozy – w lasach mieszanych, na obrzeżach dróg leśnych, w zagajnikach i na terenach podmokłych. Jego obecność świadczy o procesach rozkładu drewna, ponieważ porek brzozowy należy do grzybów powodujących brunatną zgniliznę drewna.

Wpis opublikowany przez Nadleśnictwo Radziwiłłów zwraca uwagę, że to przykład gatunku, który można obserwować przez cały rok. Zimą, gdy większość runa leśnego jest niewidoczna, jasne owocniki na tle ciemnej kory i śniegu są szczególnie dobrze widoczne.

Zapraszamy do lasu przez cały rok, bo natura zawsze ma coś do zaoferowania - podkreśla Nadleśnictwo.

Porek brzozowy nie jest grzybem trującym, jednak ze względu na twardą, korkowatą strukturę nie nadaje się do spożycia w tradycyjnej formie kulinarnej. Nie jest zbierany jako grzyb konsumpcyjny do smażenia czy duszenia. Można natomiast przygotować z niego napar, wykorzystując suszone i rozdrobnione fragmenty owocnika.

Obecność tego grzyba w lesie jest elementem naturalnego cyklu życia drzew. Atakuje on głównie brzozy osłabione, przyczyniając się do rozkładu drewna i przekształcania go w materię organiczną dostępną dla innych organizmów. W ten sposób wspiera procesy glebotwórcze i obieg składników odżywczych w przyrodzie.